พลังปราณของอสูรเก้าหัวแปรสภาพเป็นมือขนาดยักษ์ ฉวยเข้าหายามาตะโนะโอโรจิ
พญางูแปดหัวเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว มองดูมือยักษ์ที่ร่วงลงมาจากฟากฟ้า
“ไม่! บรรพบุรุษอย่านะ! ข้าเอง!”
“ข้าคือเสี่ยวฉีที่ท่านรักมากที่สุดไง!”
แต่อสูรเก้าหัวกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน
มือยักษ์ฟาดลงมาแล้ว
นิ้วทั้งห้าหุบเข้า บีบร่างทั้งหมดของยามาตะโนะโอโรจิไว้ในอุ้งมือ
เสียง “กร๊อบ” ดังลั่น เสียงกระดูกแตกหักดังออกมาจากซอกนิ้ว
เกล็ดแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเท่าเล็บมือ โปรยปรายลงบนพื้น
เลือดสดพุ่งกระฉูด
ใจของอสูรเก้าหัวเจ็บปวดไม่ต่างจากยามาตะโนะโอโรจิ
เผ่าพันธุ์ของมันสืบพันธุ์ได้ยากยิ่ง นับล้านปีมานี้ มันหาได้เพียงสายเลือดญาติใกล้ชิดเดียวเท่านั้น
ตอนที่มันพายามาตะโนะโอโรจิมาจากข้างนอก ในใจเปี่ยมด้วยความยินดีจากส่วนลึกของกระดูก
มันให้ถ้ำที่ดีที่สุด อาหารดีที่สุด ผู้คุ้มกันดีที่สุดแก่ยามาตะโนะโอโรจิ
มันนึกว่าจะค่อยๆ ฟูมฟักให้มันเติบใหญ่ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งของทวีปอสูร
แต่ตอนนี้มันกลับบี้ขยี้ยามาตะโนะโอโรจิด้วยมือตนเอง ซอกนิ้วเต็มไปด้วยเลือดของสายเลือดญาติใกล้ชิดตน
แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น
คนข้างๆ นี้ ยั่วยุไม่ได้!
ถ้ามันไม่ลงมือก่อน รอให้ท่านผู้นี้หมดความอดทน
ผู้ที่ตายก็ไม่ใช่แค่ยามาตะโนะโอโรจิเพียงตัวเดียวแล้ว