ฟ่างหย่วนมองป้ายคำสั่งในมือ สีหน้าเปลี่ยนไปหลายตลบ
จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้มแล้ว
"หลิวตี้ เพื่อนรัก เธอวางใจได้เลย"
เขาพูด น้ำเสียงจริงใจจนหาที่ติไม่ได้
"ป้ายคำสั่งนี้ฉันจะเอาไปให้หลินหว่านเอ๋อร์ด้วยตัวเอง"
"ยังไงเธอก็แบกคดีชีวิตไว้ให้เธอคนหนึ่งแล้ว แบกอีกคดีก็ไม่เห็นเป็นไร"
พูดพลางก็ตบไหล่หลิวตี้
ท่วงท่า น้ำเสียงนั้น เหมือนเพื่อนเก่าขี้สงสารตัวเป็นๆ
หลิวตี้มองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ได้"
"งั้นก็รบกวนนายแล้ว"
"ไม่รบกวนๆ"
ฟ่างหย่วนโบกมือยิ้มๆ
"เพื่อนกันอยู่แล้ว เรื่องสมควร"
เขาหันตัว เดินเข้าไปในความมืดยามค่ำคืนพร้อมกับคนของฝ่ายทหารผู้นั้น
หลิวตี้พิงกรอบประตู มองแผ่นหลังพวกเขาหายลับไปตรงมุมบันได
รอยยิ้มบนใบหน้าเขาค่อยๆ จืดจาง
แทนที่ด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก
เหมือนกำลังขบขัน
แล้วก็เหมือนกำลังคาดหวัง
ฟ่างหย่วนเดินอยู่บนถนน หัวใจเต้นรัว
แต่บนใบหน้าเขาไม่แสดงอะไรเลย
ห้าร้อยปีแล้ว เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมใบหน้าตัวเองนานแล้ว
"สหายฟ่าง ไม่เอาความจริงๆ แล้วหรือ?"
คนของฝ่ายทหารที่ตามหลังเขาอยู่ถามเสียงเบา
"ถึงยังไงนั่นก็ชีวิตคน..."
ฟ่างหย่วนหยุดเดิน หันไปมองเขา
"นายรู้ไหมนี่คืออะไร?"
เขายกป้ายคำสั่งไปตรงหน้าคนผู้นั้น
คนของฝ่ายทหารพินิจดูถ้วนถี่แล้วส่ายหัว "ไม่รู้"
ฟ่างหย่วนยิ้ม
รอยยิ้มนั้นใต้แสงไฟริมทางดูประหลาดชอบกล
"นี่คือป้ายเจ้าบ้านของตระกูลหลินในโลกบำเพ็ญเซียน"
"ตระกูลหลินน่ะรู้จักไหม?"
"ตระกูลบำเพ็ญเซียนที่เคยมีขั้นฮว่าฝานออกมาสามคนนั่นแหละ ผู้ถือป้ายคำสั่งนี้ สามารถสั่งให้ใครในตระกูลหลินทำอะไรก็ได้"