“พอได้แล้ว”
“พ่อ แม่ กลับบ้านทำข้าวเถอะ ข้าหิวแล้ว”
เขาเดินออกไปไม่กี่ก้าว แล้วหยุด
“จริงสิ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ข้ามีพอ พรุ่งนี้พวกท่านไม่ต้องไปทำงานแล้ว”
หลี่ซิ่วเฟินกับหลิวเจี้ยนกั๋วมองหน้ากัน แล้วเดินตามไปเงียบ ๆ
สมองทั้งสองว่างเปล่า
ลูกชายเป็นเซียน
ลูกชายฆ่าคน
ลูกชายบอกว่าตนแข็งแกร่งที่สุด
ลูกชายบอกว่าไม่ล้างตระกูลก็ถือว่าเมตตามากแล้ว
ข้อมูลทุกอย่างเหมือนระเบิดที่จุดขึ้นในหัว ระเบิดจนคิดอะไรไม่ออก
แต่พวกเขาก็ยังเดินตามเขาไป
เพราะนั่นคือลูกชายของพวกเขา
ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ก็ยังเป็นลูก
กลับถึงบ้าน หลี่ซิ่วเฟินเดินเข้าครัว เริ่มทำกับข้าว
ล้างผัก หั่นผัก เปิดเตา เทน้ำมัน
ทุกท่วงท่าชำนาญ แต่ใจสับสน
หลิวเจี้ยนกั๋วนั่งบนโซฟา ไม่พูดอะไรสักคำ
หลิวตี้กลับเข้าห้องตัวเอง พิงเตียง หลับตาพัก
เสียงผัดกับข้าวดังมาจากครัว
กลิ่นหอมของเนื้อลอยออกมา
อาหารมื้อเย็นธรรมดามาก
หกโมงครึ่ง กับข้าวยกขึ้นโต๊ะ
หมูแดง ผัดผัก ซุปมะเขือเทศใส่ไข่
ไม่ต่างอะไรจากมื้อเย็นของครอบครัวธรรมดาทั่วไป
หลิวตี้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร หยิบตะเกียบ
พ่อแม่ก็หยิบตะเกียบ
สามคนกินข้าวเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
บรรยากาศประหลาดจนไม่เหมือนครอบครัว
แต่กับข้าวอร่อยดี
หลิวตี้คีบหมูแดงหนึ่งชิ้น ค่อย ๆ เคี้ยว
ห้าร้อยปีแล้ว
ในที่สุดก็ได้กินข้าวฝีมือที่บ้านอีกครั้ง