ข้าชื่อฟ่างหย่วน
ในโลกบำเพ็ญเซียน ข้ามีชื่อเรื่องความระมัดระวัง
500 ปี ที่ข้าไต่เต้าจากเด็กรับใช้ของสำนักเงาเลือดขึ้นมาถึงขั้นจินตันสูงสุด ก็อาศัยแค่สองคำนี้
ระมัดระวัง
เมื่อไหร่ควรยิ้ม เมื่อไหร่ควรคุกเข่า เมื่อไหร่ควรเชือดเฉือน ข้ารู้ดีกว่าใคร
แต่วันนี้
วันนี้ข้าอาจต้องดับแล้ว
ในห้องนั่งเล่นเงียบสนิท
แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างลงมา ตกกระทบร่างคนผู้นั้น
เขานั่งอยู่บนโซฟา ไขว่ห้างสบายใจ
แต่ข้ากลับยืนนิ่งตรงประตูทางเข้า ไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
ไม่ใช่ไม่อยากขยับ
แต่ไม่กล้าขยับ
แรงกดดันนั่น
ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งมองข้าอยู่ตรงนั้น
แต่แรงกดดันนั้น มันเหมือนภูเขาทั้งลูก ทับถมลงบนร่างข้า
กดจนข้าหายใจไม่ออก
กดจนจินตันของข้าสั่นสะท้าน
กดจนขาของข้าเริ่มอ่อนยวบ
เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผากลงสู่ตา แสบร้อนจนแสบเจ็บ
ข้าไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
หัวใจเต้นระรัว เร็วราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ
ข้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
แทบระเบิด
ข้าอ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่าง
แต่ลำคอเหมือนถูกอะไรบีบไว้ เปล่งเสียงไม่ออก
เขาแค่มองข้า
แววตาสงบนิ่ง สงบจนขนลุก
เหมือนแมวมองหนูที่ถูกกดไว้ในอุ้งเท้า
ข้าอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนมา 500 ปี พบเจอผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วน
ปีศาจเฒ่าขั้นเอ้อหยวน กึ่งขั้นฮว่าฝาน หรือแม้แต่ยอดมือไร้เทียมทานขั้นฮว่าฝาน