"เมื่อครู่เจ้าเอ่ยปากชัดเจนว่า วันหน้าทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเซียนล้วนต้องสดับฟังคำบัญชาของเจ้า"
"เหตุใดตอนนี้กลับเปลี่ยนคำพูด ไม่ยอมเป็นประมุขแห่งทวีปนี้เสียเล่า?"
สิ้นคำพูด โดยที่หลิวตี้ไม่ทันเอ่ยปาก โจวหมิงก็กระโจนออกมาทันที
เขามีรอยยิ้มบนใบหน้า ประสานมือคารวะหลิวตี้
"ท่านอาจารย์"
"ความหมายของท่านพี่คือ ผู้บำเพ็ญใต้หล้าสดับฟังคำบัญชาและอยู่ภายใต้การปกครองของเขาก็เพียงพอแล้ว"
"งานจุกจิกทั่วไป กิจธุระสารพัด การบริหารสำนัก ข้อพิพาทในโลก ล้วนไม่จำเป็นต้องให้ท่านพี่ลงมือจัดการด้วยตนเอง"
เขาหยุดครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด หรืออาจกำลังทบทวนคำพูดของตัวเอง
"ท่านพี่เพียงวางกฎใหญ่ ปราบปรามวิกฤตในหล้า เรื่องหยุมหยิมที่เหลือ มอบให้ผู้อื่นจัดการทั้งหมด เป็นอิสระ ไม่ถูกกิจธุระทางโลกเหนี่ยวรั้ง"
"ไม่จำเป็นต้องให้ท่านพี่มาดูแลกิจการ แต่วาจาของท่านพี่ก็คือกฎ"
เขามองหลิวตี้แวบหนึ่ง เสียงเบาลงเล็กน้อย
"ท่านพี่ ข้าพูดถูกหรือไม่?"
ฟ่างหย่วนยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าอย่างหนักแน่น
"ถูกต้อง ท่านพี่ต้องการความสงบ ไม่ใช่ความวุ่นวาย"
หลิวตี้ยืนอยู่ริมกำแพงปราสาท
พยักหน้า
เสียงของเขาดังมาจากด้านหน้า ไม่ดัง แต่ชัดเจน
"ต่อไปภายภาคหน้า ทั้งวิถีอันชอบธรรมและปฐพีมาร ห้ามก่อข้อพิพาทขนาดใหญ่อีก"
"ข้าไม่อยากได้ยินใครโหวกเหวกว่า 'วิถีอันชอบธรรมถูกยั่วยุ' 'ปฐพีมารก่อเรื่อง' อีก ถ้อยคำไร้สาระพวกนี้"
"ต่อจากนี้ใครมารบกวนข้า ข้าจะไปหาเรื่องคนนั้น"
ชายชราชุดดำเงียบไปชั่วขณะ