“นายท่าน”
น้ำเสียงฟ่างหย่วนจริงจังมาก “พวกเรา...”
“พอเถอะ”
“ต่อไปวังสวรรค์ยกให้พวกเจ้าดูแล สำนักในวิถีอันชอบธรรมให้แล้วแต่พวกเจ้า”
“ข้าจะไม่เข้าไปยุ่ง และไม่ขอก้าวก่าย มีแค่ข้อเดียว”
“ต่อไปถ้ามีใครนำเรื่องพวกนี้มารบกวนข้า พวกเจ้าก็รู้ผลลัพธ์ดี”
ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน หนักแน่นยิ่งนัก
“เข้าใจแล้ว!” “นายท่านวางใจ!”
“เช่นนั้นพวกเรายังต้องกลับบ้านที่ดาวน้ำเงินอีกหรือไม่?”
ฟ่างหย่วนถามอย่างระมัดระวัง
โจวหมิงมองแวบหนึ่ง แววตาดุจมองคนโง่
“ขั้นต้าฉิงแล้ว เจ้ายังคิดเรื่องนี้อีกหรือ? นายท่านให้พวกเราทำอะไรก็ทำตามนั้น”
ฟ่างหย่วนอ้าปากจะโต้ แต่คิดแล้วก็เห็นว่าโจวหมิงพูดถูก
เขาหุบปากลง
หลิวตี้ไม่หันกลับมา
“แล้วแต่พวกเจ้า จะกลับก็กลับ จะไม่กลับก็ไม่กลับ เรื่องที่ข้าสั่งไว้ทำให้ดีก็พอ”
ทั้งสองคนพยักหน้า
พวกเขารู้ดีว่า นายท่านมิได้หมายให้พวกเขาติดตามอยู่ข้างกายตลอด
นายท่านต้องการผลลัพธ์ หาใช่กระบวนการไม่
ชายชราชุดดำยืนอยู่ข้างๆ มองดูภาพนี้ ห้วงความคิดปั่นป่วน
เขามีชีวิตมานับแสนปี ติดอยู่ที่ขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุดหลายหมื่นปี
เขาออกไปสำรวจดาราจักร แสวงหาโชควาสนา ก็หาไม่พบ
เขากลับมาปิดด่านตาย ครั้งละหลายร้อยปี ก็มิอาจทะลวงปราการ
เขาได้ลองทุกวิธี ใช้ทุกหนทาง ตามหาไปทุกแห่งหนที่จะหาได้
ไร้ประโยชน์
เขายังคงเป็นขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุด ยังคงขาดอีกเพียงก้าวเดียว
ก้าวนั้น เขาก้าวข้ามมาหลายหมื่นปี ก็ก้าวข้ามไปไม่ถึง