โลกสีเทาหม่นเหมือนกับโลกแห่งความจริงไม่มีผิดเพี้ยน
หลิวตี้บินไปยังชานเมืองด้านตะวันตก ตรงดิ่งสู่ศูนย์วิจัยบุคลากรพิเศษ
ภายในห้องประชุม กลุ่มคนที่ไปแอมะซอนกลับมาแล้ว
ผู้เชี่ยวชาญถูกรับตัวไปแล้ว เหล่าเพื่อนร่วมชั้นนั่งคุยกันอยู่อีกฟากหนึ่ง
“หลิวตี้” คนนั้นนั่งอยู่ข้างหลินหว่านเอ๋อร์ สีหน้าสงบนิ่ง ผงกศีรษะเป็นระยะ
ผู้นำในเครื่องแบบทหารสองสามคนเดินเข้ามา กล่าวปราศรัยกับทุกคน
ใจความหลักคือขอบคุณนักบำเพ็ญเซียนทุกคนที่เข้าช่วยเหลือทันท่วงที ความปลอดภัยของทีมผู้เชี่ยวชาญคือเรื่องสำคัญสูงสุดของประเทศ
ต่อจากนี้จะเสริมการตรวจสอบข่าวกรองให้เข้มงวดขึ้น หลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุการณ์คล้ายกันอีก
จากนั้นวกเข้าเรื่องการขุดเหมืองศิลาวิญญาณที่ดำเนินไปอย่างราบรื่น
ศิลาวิญญาณงวดแรกจะถูกส่งมาในไม่ช้า ประเทศจะจัดสรรให้ทุกคนตามแผนที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้
“หลิวตี้” คนนั้นนั่งฟังอยู่ด้านล่างอย่างตั้งอกตั้งใจ พยักหน้าเป็นระยะ พลางปรบมือตาม
หลินหว่านเอ๋อร์พูดอะไรบางอย่างข้างๆ เขาเงี่ยหูฟัง แล้วพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย
จางเหว่ยเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาฉายแววซับซ้อน แต่มิได้พูดอะไร
หลี่น่าก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์มือถือ แหงนหน้าขึ้นมองบ้างเป็นครั้งคราว
จ้าวเหลี่ยอยู่ที่มุมห้อง ในมือยังคงกำท่อนไม้ไว้
หลิวตี้ยืนอยู่ข้างโต๊ะประชุม มองภาพเหล่านี้
ไม่มีใครเห็นเขา
เขายืนอยู่นาทีหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ตอนที่เขาเดินจากไป “หลิวตี้” คนนั้นเงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองมาทางทิศทางที่เขาอยู่
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังยิ้ม
ช่วงเวลาต่อจากนั้น หลิวตี้กลับมาติดตาม “หลิวตี้” คนนั้นตลอด
ไม่ว่าเขาจะไปไหน เขาก็ไปที่นั่นด้วย
“หลิวตี้” คนนั้นออกจากศูนย์วิจัย เดินไปบนถนน