หลิวตี้ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ผลักบานหน้าต่างออก
เขาก้มมองวังทองขนาดเท่าฝ่ามือในมือแวบหนึ่ง
วิทยาลัยจี้เซี่ย
วิทยาลัยบำเพ็ญเซียนจากยุคบรรพกาล สิ่งที่สามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบได้
บัดนี้ มันอยู่ในอุ้งมือของเขา
“จิตวิญญาณเครื่องมือ” เขาเอ่ย
“ขอรับ”
“พร้อมหรือยัง”
“พร้อมทุกเมื่อ”
หลิวตี้พยักหน้า เขาโยนวังเล็กในมือขึ้นเบา ๆ
มันลอยค้างกลางอากาศ แล้วเริ่มหมุน
ชั่วพริบตา มันก็เปลี่ยนจากขนาดเท่าฝ่ามือ กลายเป็นขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง จากนั้นก็เท่าตึกหนึ่งหลัง แล้วก็กลายเป็นวังหลังหนึ่ง แล้วก็——
มันหยุดนิ่งกลางอากาศ
ลอยอยู่เหนือน่านฟ้าเมือง ห่างจากพื้นราวหนึ่งพันเมตร
ด้านล่างตึก มีคนเงยหน้ามองเห็นวังทองที่ลอยอยู่กลางอากาศนั่น
“นั่น... นั่นอะไรน่ะ?!”
ชายชราเงยหน้า อ้าปากค้าง
คนข้าง ๆ มองตามสายตาของเขา กระบี่ไทเก๊กในมือหลุดร่วงลงพื้นดังแก๊ง
“บ้านเหรอ บนฟ้ามีบ้านด้วย?”
“ไม่ใช่ เป็นวัง วังสีทอง!”
เด็ก ๆ หยุดเล่น เงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้าง
คนแก่หยุดเดิน หรี่ตามอง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเห็น
หนุ่มสาวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กรี๊ดกร๊าดถ่ายรูปท้องฟ้า
มีคนเงยหน้าขึ้นมามากขึ้นเรื่อย ๆ
มีคนหยุดเดินมากขึ้นเรื่อย ๆ
บนถนน รถหยุดนิ่ง คนขับชะโงกหน้ามองฟ้า
บางคนถึงกับเปิดประตูลงจากรถ ยืนกลางถนนแหงนหน้ามอง รถข้างหลังบีบแตร แต่เขาไม่ได้ยิน
ในสำนักงาน ผู้คนหลั่งไหลไปที่หน้าต่าง ยกมือถือถ่ายรูป
บางคนยืนบนโต๊ะ บางคนพาดตัวบนขอบหน้าต่าง บางคนก็ปีนขึ้นดาดฟ้าไปเลย
ทั้งเมือง ต่างมองเห็นวังทองนั่น
มันลอยอยู่ตรงนั้น แผ่แรงกดดันอ่อน ๆ ออกมา
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากวัง
ก้องสะท้านฟ้าดิน
“ผู้คนแห่งดาวน้ำเงิน”
ทุกคนนิ่งงัน เสียงนั้นพูดต่อ
“ข้าคือวิทยาลัยจี้เซี่ย วิทยาลัยบำเพ็ญเซียนจากยุคบรรพกาล เมื่อสามสิบล้านปีก่อน ข้าเคยอยู่บนดาวดวงนี้ ตอนนี้ ข้ากลับมาแล้ว”
เสียงทุ้มลง เหมือนให้เวลาผู้คนได้ย่อยข้อมูล
จากนั้นก็พูดต่อ
“นับแต่นี้ไป ข้าจะลอยอยู่เหนือดาวน้ำเงินตลอดกาล ใครก็ตาม ตราบใดที่มีความกล้าหาญและความเพียรเพียงพอ ล้วนสามารถเข้าวิทยาลัยเพื่อรับการทดสอบได้ ผู้ผ่านการทดสอบ จะได้รับศิลาวิญญาณ ตำรา และสมบัติวิเศษ”