ด้วยระดับขั้นของเขา ย่อมเคยได้ยินเรื่องศิลาวิญญาณระดับเซียนอยู่แล้ว
นั่นคือของที่เล่าขานกันว่าใช้กันในขั้นข้ามเคราะห์ขึ้นไป ทั่วทั้งทวีปเทียนซีไม่มีใครเคยเห็น
ว่ากันว่าศิลาวิญญาณระดับเซียนมีแต่ในโลกหลังทะยานขึ้นสู่สวรรค์เท่านั้น
ถ้าเขาบรรลุถึงขั้นนั้นจริง ๆ ก็คงไม่เห็นเศษเหล็กพวกนี้อยู่ในสายตาหรอก
"ล้อข้าเล่นรึ?"
"นายท่าน ข้ามิได้ล้อท่าน..."
"อดีตนายท่านกล่าวไว้เช่นนั้นจริง ๆ... จำเป็นต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับเซียน..."
หลิวตี้จ้องมองเศษชิ้นส่วนบนจอแสงอยู่นาน
จากนั้นเขาสูดลมหายใจลึก ปิดจอแสงลง
"ช่างเถอะ"
"เก็บไว้ก่อนแล้วกัน ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง"
เขาวางตำหนักเล็กไว้บนชั้นวางทีวี แล้วเดินกลับไปที่หน้าต่าง
นอกหน้าต่าง ตำหนักสีทองยังคงลอยอยู่ตรงนั้น
ฝูงชนด้านล่างยังไม่ยอมสลาย กลับยิ่งรวมตัวหนาแน่นขึ้น
บ้างคุกเข่า บ้างยืน บ้างยกโทรศัพท์ไลฟ์สด บ้างตะโกนใส่ตำหนัก
โทรศัพท์ยังคงสั่น
เขาหยิบขึ้นมามองแวบหนึ่ง
ในกลุ่มข้อความเดือดพล่านแล้ว
จ้าวเหลี่ยส่งข้อความว่า "พวกเจ้าเห็นหรือยัง?! วิทยาลัยนั่นปรากฏอีกแล้ว! ไม่ใช่ว่าหนึ่งเดือนครั้งหรือ? เหตุใดวันนี้ถึงออกมา?"
ด้านล่างมีข้อความตอบกลับยาวเหยียด
"เห็นแล้วเห็นแล้ว! อยู่เหนือหัวข้าเลย!"
"ข้าก็เห็น! อลังการนัก!"
"พวกเจ้าว่า ข้างในมีรางวัลมากกว่าเดิมไหม?"
"ต้องมีแน่! คราวก่อนจางเหว่ยได้ศิลาวิญญาณขั้นสูงกับวิชายุทธ์ คราวนี้อาจมีอะไรดีกว่านี้อีก!"
"งั้นรออะไร? ไปสิ!"