เฟอร์นิเจอร์ธรรมดา ตกแต่งธรรมดา บนชั้นวางทีวีธรรมดามีโมเดลวังเล็กขนาดฝ่ามือวางอยู่
นั่นคือแบบจำลองย่อส่วนของวิทยาลัยจี้เซี่ย
สายตาของจางเหว่ยหยุดที่โมเดลนั้นหนึ่งวินาที ก่อนจะเลื่อนออกไป
ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา หลิวตี้นั่งตรงข้าม ไขว่ห้าง
“มีอะไร?” เขาถาม
จางเหว่ยและหลี่น่าสบตากัน
จากนั้นจางเหว่ยก็พูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง:
“สหายเต๋า เราจะไม่อ้อมค้อม วิทยาลัยจี้เซี่ยหลังนั้นเป็นของคุณใช่ไหม?”
หลิวตี้มองพวกเขา ไม่พูดอะไร
จางเหว่ยพูดต่อ: “ตอนที่วิทยาลัยหายไป สีหน้าคุณไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย อีกอย่างคุณเข้าไปครั้งที่สองได้ ทั้งหมดนี้พวกเราเห็นแล้ว”
หลี่น่าเสริม: “พวกเราไม่ได้บอกใคร”
หลิวตี้ก็ยังไม่พูด
จางเหว่ยกระแอม เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงสนิทสนมมากขึ้น:
“สหายเต๋า เราสามคนเป็นขั้นเอ้อหยวนกันทั้งหมด ควรจะสามัคคีกัน”
“ขั้นเอ้อหยวน?”
“สามัคคี?”
หลิวตี้เลิกคิ้ว
“ใช่”
จางเหว่ยพยักหน้า
“หลินหว่านเอ๋อร์กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นขั้นฮว่าฝานเร็วๆ นี้ ตอนนี้นางก็กดหัวพวกเราไว้แล้ว ถ้าถึงขั้นฮว่าฝาน นางก็จะยิ่งไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา”
“หลิวตี้ คุณเองก็คงไม่ได้เป็นแค่ขั้นจินตันง่ายๆ ใช่ไหม เมื่อวานถึงวิ่งได้เร็วขนาดนั้น ความเร็วนั่นไม่ใช่แค่ขั้นจินตันแน่”
“เพราะอย่างนั้น ข้าและสหายจางเหว่ยจึงเดาว่าคุณอยู่เหนือขั้นจินตันคือขั้นเอ้อหยวน ระดับเดียวกับพวกเรา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลิวตี้
“เรื่องที่คุณซ่อนระดับขั้นไว้ หลินหว่านเอ๋อร์จะต้องรู้ไม่ช้าก็เร็ว ถึงตอนนั้นนางอาจจะเอาคุณเป็นตัวอย่าง เชือดไก่ให้ลิงดู”