โจวหมิงตื่นเต้นเกินไปแล้ว
เขาบินตลอดทางจากเขตภูเขาหนานอั้นกลับเข้าเมือง ในหัวมีแต่ความคิดเดียววนไปวนมา
ฟ่างหย่วนต้องได้ประโยชน์ก้อนโตจากท่านหัวหน้า ถึงได้เลื่อนขั้นเป็นเอ้อหยวนเร็วนัก!
ต้องใช่แน่!
ของที่ท่านหัวหน้าส่งให้มั่ว ๆ ยังพลิกฟ้าขนาดนี้ ถ้าต่อไปทำตัวดี ๆ งั้นก็…
เอ้อหยวน? ขั้นฮว่าฝาน? หรือสูงกว่านั้น?
เขาไม่กล้าคิดต่อแล้ว
แต่เขารู้เรื่องหนึ่ง
เขาต้องแสดงตัวให้ดี
ท่านหัวหน้าดูจะสนใจเพื่อนร่วมชั้นมาก เอาแต่สังเกตอะไรบางอย่างมาตลอด
แม้จะไม่รู้ว่าท่านหัวหน้ากำลังหาอะไร แต่เขาก็ไม่สน!
เขาตัดสินใจแล้ว
เดี๋ยวนี้ ทันที จะไปสานสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมชั้นทุกคนอย่างจริงจัง แล้วคอยสังเกตให้ดี
โจวหมิงร่อนลงบนถนนสายหนึ่งชานกรุง เขาจัดเสื้อผ้า สูดหายใจลึก แล้วฉาบใบหน้าด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่สุด
ข้างหน้า เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งกำลังบินกลับมาจากทางหนานอั้น ร่อนลงริมถนน
คือหวังเฉียง จู้จีขั้นสูงสุด ของสำนักหลอมอาวุธนั่นเอง
“หวังเฉียง!”
โจวหมิงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นเต็มสิบสองส่วน
“พี่น้อง! เมื่อกี้เห็นฟ่างหย่วนบรรลุขั้นรึเปล่า? สุดยอดไปเลย!”
หวังเฉียงชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ชินกับความกระตือรือร้นของโจวหมิง
เขาไม่ได้สนิทกับโจวหมิง ในชั้นเรียนก็แทบไม่เคยมีปากเสียงกัน
แต่คนอื่นทักแล้ว เขาก็จะเฉยเมยใส่ก็ไม่เหมาะ