หลิวตี้ไม่สนใจความโกลาหลในซูเปอร์มาร์เก็ตด้านหลัง
สำหรับเขา เหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงการลงมือตามอำเภอใจ
คนธรรมดากล้าลงมือกับพ่อแม่ของเขา การสลายกลายเป็นเถ้าธุลีถือเป็นความเมตตาแล้ว
หากเป็นในโลกบำเพ็ญเซียน ญาติสายเลือดทั้งหมดของหญิงผู้นั้น
พ่อแม่ ลูกหลาน พี่น้อง ญาติโกโหติกาทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ล้วนต้องถูกถอนรากถอนโคน
การล้างตระกูล ต่างหากคือกฎของโลกบำเพ็ญเซียน
กล้าแตะต้องคนของเขา?
เบื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว
หลิวตี้ไม่เห็นว่าจะผิดตรงไหน
คนอื่นตบหน้าพ่อแม่เจ้าแล้ว เจ้ายังจะกล้ำกลืนอดทนอีกหรือ?
เช่นนั้นบำเพ็ญเซียนไปมีความหมายอะไร?
เขาหันไปมองพ่อแม่
หลิวเจี้ยนกั๋วและหลี่ซิ่วเฟินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาว่างเปล่า ใบหน้าซีดเผือด
มือของหลี่ซิ่วเฟินที่จับหลิวตี้ไว้ยังคงสั่น สั่นอย่างรุนแรง
“ไปกันเถิด พ่อ แม่”
หลิวตี้พูด น้ำเสียงราบเรียบราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อย่าทำงานนี้เลย ข้ามีเงิน”
สำหรับเขา เงินไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรอีกแล้ว
ภายในมิติแหวนเก็บสมบัติ แค่หยิบของออกมาสักชิ้น ก็พอให้คนธรรมดาใช้จ่ายไปหลายชั่วอายุคน
ศิลาวิญญาณ โอสถ อาวุธวิเศษ พวกนั้นล้วนเป็นของที่ต่อให้รั่วไหลออกไปสักชิ้น ก็ทำให้ทั้งโลกบำเพ็ญเซียนแย่งชิงกันหัวแตก
แต่นั่นไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้
หลิวตี้ยกมือขึ้น ดีดนิ้วเบาๆ
“เพี๊ยะ”
เสียงเบาแผ่ว
วินาทีถัดมา
ภายในซูเปอร์มาร์เก็ต โทรศัพท์มือถือ กล้องถ่ายรูป อุปกรณ์กล้องวงจรปิดทั้งหมดที่กำลังบันทึกวิดีโออยู่ ดับลงพร้อมกัน
มีคนก้มมองโทรศัพท์ของตน หน้าจอดำสนิท กดอะไรก็ไม่ตอบสนอง