หลิวตี้มองฟ่างหย่วน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“คุกเข่า”
สองคำนี้เบาหวิว
เข่าของฟ่างหย่วนอ่อนลง เกิดเสียง “ตึง” ขณะที่เขาคุกเข่าลงบนพื้น
อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เขาเงยหน้าขึ้นมองหลิวตี้ด้วยซ้ำ แววตาใสกระจ่างราวกับน้ำพุ
ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีความอัปยศ มีเพียง
การยอมจำนนอย่างบริสุทธิ์ใจ
หลิวตี้ยิ้ม
“เจ้านี่รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาวดี”
ฟ่างหย่วนยิ้มกว้างจนเห็นฟันแปดซี่ “ท่านหัวหน้ายกย่องเกินไปแล้ว แค่มีชีวิตรอดก็พอ การคุกเข่ามันแค่ไหนกัน”
หลิวตี้มองเขา แววตาเปื้อนความขบขัน
ฟ่างหย่วนคุกเข่าอยู่บนพื้น แต่ในใจกลับหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง
คนคนนี้มีพลังระดับไหนกันแน่?
ขั้นจินตันขั้นต้น? เหลวไหลทั้งเพ
แรงกดดันเมื่อครู่ที่เขาปล่อยออกมา ไม่ใช่จินตันแน่
ไม่ใช่ขั้นเอ้อหยวน หรือแม้แต่ขั้นฮว่าฝานธรรมดา
ฟ่างหย่วนเคยพบผู้ทรงพลังขั้นฮว่าฝานในโลกบำเพ็ญเซียน
ตอนที่พวกแก่ปีศาจเหล่านั้นลงมือ มันทำให้เขาหายใจไม่ออกจริง
แต่แรงกดดันนั้นเป็นสิ่งที่ปล่อยออกมาภายนอก จงใจ และเขารับรู้ได้
ส่วนหลิวตี้เมื่อครู่…
เขาไม่ได้ทำอะไรเลย
แค่นั่งอยู่ตรงนั้น
แรงกดดันนั้นก็มาหาเอง
และเขาไม่สามารถสร้างความคิดแม้แต่จะต่อต้านได้
นี่ไม่ใช่ขั้นฮว่าฝาน
ในใจของฟ่างหย่วนปรากฏความคิดหนึ่งขึ้นมา แล้วเขาก็สะดุ้งจนตัวเอง
หรือว่า… เป็นระดับเหนือกว่าขั้นฮว่าฝาน?
ไม่ ไม่มีทาง
ห้าร้อยปี ต่อให้พรสวรรค์ดีแค่ไหน ต่อให้บุญวาสนาพลิกฟ้าขนาดไหน ก็บำเพ็ญไปถึงเหนือกว่าฮว่าฝานไม่ได้
อย่างมากสุดก็ขั้นฮว่าฝานช่วงท้าย
ใช่ ต้องเป็นขั้นฮว่าฝานช่วงท้ายแน่
เขาให้กำลังใจตัวเอง
ยังไงหลิวตี้ก็ทะลุมิติไปเหมือนกัน ต่างคนต่างมีห้าร้อยปี เขาจะเก่งไปถึงไหน?
ฟ่างหย่วนคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าประดับรอยยิ้มนอบน้อม แต่ในใจกลับค่อยๆ วางแผน