หลินหว่านเอ๋อร์บินขึ้นมาจากส่วนลึกของเส้นแร่ ร่วงลงมาตรงหน้าผู้คน
“ขุดชั้นผิวก่อน”
นางปัดฝุ่นบนมือ หันไปมองทุกคน
“โครงสร้างเส้นแร่ด้านล่างซับซ้อน หากขุดแบบหักโหมอาจทำให้ถล่มได้ รอให้ทางการส่งทีมมืออาชีพมา ส่วนแบ่งของพวกเจ้าไม่มีทางขาด”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นลากเส้นแสงพลังปราณกลางอากาศ กำหนดพื้นที่วงหนึ่ง
“วันนี้ขุดแค่ตรงนี้ก่อน ผิวพื้นแค่นี้ก็พอให้พวกเจ้าแบ่งกันได้พักใหญ่แล้ว”
ทุกคนมองพื้นที่วงนั้น ตาลุกวาว
แม้จะเป็นแค่ชั้นผิว แต่ก็มากพอให้แต่ละคนได้ศิลาวิญญาณระดับล่างไม่น้อย
สำหรับพวกเขาในตอนนี้ นี่ถือเป็นความยินดีเกินคาด
เพราะหลังจากกลับมา ศิลาวิญญาณใช้ไปก้อนหนึ่งก็ลดไปก้อนหนึ่ง ใครก็ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปจะได้เพิ่มเติมเมื่อใด
จ้าวเหลี่ยพุ่งเป็นคนแรก ฝ่ามือฟาดเปิดชั้นหิน เผยให้เห็นศิลาวิญญาณสีฟ้าจางด้านล่าง
เขาคว้าก้อนหนึ่งมาจ่อที่จมูกสูดดม ยิ้มจนปิดปากไม่มิด
“ของดี! เป็นศิลาวิญญาณจริงๆ!”
คนอื่นๆ ก็กรูเข้าหา ต่างสำแดงวิชาเริ่มขุดเหมือง
ผู้เชี่ยวชาญกลุ่มนั้นยืนอยู่ด้านข้าง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เสิ่นอวี้หรูมองดูเหล่ามนุษย์เหนือมนุษย์ที่กำลังตื่นเต้น จากนั้นมองหลินหว่านเอ๋อร์ พลางถามเสียงเบา “เอ่อ... พวกเรา...”
หลินหว่านเอ๋อร์ถึงนึกขึ้นได้
“อ้อ ใช่แล้ว”
“ข้าจะพาพวกเจ้ากลับก่อน”
นางยกมือสะบัดหนึ่งครั้ง พลังปราณกลุ่มหนึ่งห่อหุ้มห้าคน
เสิ่นอวี้หรูรู้สึกเพียงแค่ว่าตาพร่า วินาทีต่อมา
นางก็มายืนอยู่บนถนนนอกเฉินหนงเจี้ยแล้ว
ด้านหน้าไม่ไกลคือเมืองเล็กๆ ที่ไฟสว่างไสว