ทั้งห้องยังแค่ขั้นแก่นทอง แล้วเจ้าเป็นถึงมหาจักรพรรดิได้ยังไง

ตอนที่ 47 อ๋อไม่สิ ควรเรียกเจ้าว่าเผ่าพเนจรต่างภพ

6 นาที· 1.4K คำ

เขายังเปลี่ยนวิธีการผ่านด่านแรกอีกด้วย

เดิมทีบททดสอบมารจิตใจยากเกินไป คนธรรมดาเข้าไปไม่มีทางผ่านได้เลย

ตอนนี้เปลี่ยนเป็นบททดสอบความทรหด

บันไดหนึ่งหมื่นขั้น ไม่ทดสอบขั้นพลัง ไม่ทดสอบพรสวรรค์ ทดสอบเพียงพลังใจ

ใครก็เข้าได้ ใครก็มีโอกาส

ส่วนด่านที่สอง...

หลิวตี้ยิ้ม

เขาเปลี่ยนด่านที่สองเป็นการเอาชนะเงาของเขาในขอบเขตพลังเดียวกัน

ขั้นจินตันเข้าไป ก็เจอเงาหลิวตี้ขั้นจินตัน

ขั้นเอ้อหยวนเข้าไป ก็เจอเงาหลิวตี้ขั้นเอ้อหยวน

ขอบเขตพลังเดียวกัน ไม่มีใครสู้ได้

ไม่ใช่เขาหลงตัวเอง แต่เป็นเรื่องจริง

ขอบเขตพลังเดียวกัน เขาไม่เคยพบคู่ต่อสู้

แต่เขาไม่ได้ทำเพื่อกลั่นแกล้งใคร

การบำเพ็ญเซียนของทุกคนต้องค่อยเป็นค่อยไป รางวัลของด่านแรกก็มากพอให้ทุกคนย่อยไปอีกนานแล้ว

รอให้หัวเซี่ยมีคนเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณเกินหนึ่งในสิบ เขาค่อยปรับบททดสอบด้านหลังไปทีละนิด

ไม่ต้องรีบ

หลิวตี้ละสายตากลับมา คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

บนหน้าจอ เป็นข้อความยาวเหยียดของหลินหว่านเอ๋อร์อีกแล้ว

"หลิวตี้ วันนี้ทำไมนายไม่มาทำภารกิจ"

"ทั้งห้องมาหมด ขาดแค่นายคนเดียว"

"นายรู้ไหมว่าแบบนี้แย่มาก พฤติกรรมไม่กลมเกลียวจะส่งผลต่อการประเมินนายในองค์กรนะ"

"หลิวตี้ นายอยู่ไหม"

"นายเมินฉันอีกแล้วใช่ไหม"

"หลิวตี้!"

หลิวตี้มองดูข้อความพวกนี้

ก็แค่ทำเมินตามปกติ

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

ผู้คนที่ต่อแถว ใบหน้าที่ตื่นเต้น พวกที่ชูศิลาวิญญาณหน้ากล้องแล้วอวด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป