หลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่เบื้องหน้าวิทยาลัยจี้เซี่ย พลังกดดันแห่งขั้นฮว่าฝานแผ่ขยายออกไปทุกสารทิศ
ดวงตานางกวาดมองเมืองเบื้องล่าง ผู้คนที่แหงนหน้าขึ้นมามอง และโดรนกับดาวเทียมที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้า
แล้วนางก็เอ่ยวาจา
เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนกลับได้ยินชัดเจน
“หัวเซี่ยไม่หาเรื่องใคร แต่ก็ไม่กลัวใคร ถ้ามีใจกล้า ก็เชิญมาเลย”
ในห้องไลฟ์ แถบข้อความพุ่งพล่านขึ้นทันที
“องอาจนัก! นี่แหละหัวเซี่ย!”
“หลินหว่านเอ๋อร์! เซียนแห่งหัวเซี่ย! ได้ยินหรือยัง!”
“มีใจกล้าก็มา! ใครมาได้ก็คุกเข่าหมด!”
ส่วนอีกฟากของโลก พวกนักการเมืองและนายพลที่นั่งอยู่หลังจอ สีหน้ากลับดูไม่ได้เลย
ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันประเทศเกาะบีบถ้วยชาในมือแตกด้วยมือเดียว กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ในตึกหกเหลี่ยมของประเทศสวยงาม นายพลหลายคนจ้องหน้าจอ นิ่งเงียบอยู่นาน แล้วก็มีคนพึมพำคำว่า “ฟัค” เบาๆ
ในทำเนียบประธานาธิบดีของประเทศหนึ่งในยุโรป ชายชราผมขาวปิดโทรทัศน์ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว
พวกเขาโกรธจนเขี้ยวกระทบกัน แต่ทำอะไรไม่ได้เลย
เพราะหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางฟ้านางนั้น ราวกับเทพเจ้า
นางเพียงคนเดียว ก็ทำลายล้างกองทัพได้ทั้งกอง
นางเพียงคนเดียว ก็ทำให้ระบบป้องกันประเทศกลายเป็นของประดับ
แม้แต่อัสนีบาตทำลายล้างโลกยังทำอันตรายนางไม่ได้ พวกเขาจะมีวิธีธรรมดาอะไรอีกล่ะ?