"จางเวย" ไม่ลังเล
หันหลังวิ่งทันที
นางหรือจะเรียกว่ามัน
ในจังหวะที่หลิวตี้เอ่ยปาก มันก็ตัดสินใจได้แล้ว
สู้ไม่ได้ รบไม่ได้ ต้องหนี
ความเร็วรวดเร็วจนน่าตกใจ มิติถูกฉีกออก
ระหว่างวิ่ง มันสบถด่าอย่างบ้าคลั่งในใจ
"บัดซบ! ในเมื่อเขามองทะลุตัวตนของข้าได้ แสดงว่าเขามองทะลุพลังจิตหยั่งรู้ที่ข้าทิ้งไว้ในตัวหลินหว่านเอ๋อร์เมื่อครู่! การจะมองทะลุพลังจิตหยั่งรู้ของเผ่านักบงการได้ อย่างน้อยต้องเป็นขั้นต้าฉิงขึ้นไป! ให้ตายสิ! ไอ้สารเลวนี่ไม่ใช่ขั้นจินตันหรอกหรือ? แสร้งทำเป็นจินตันของพ่อแกสิ ไอ้พ่อเลี้ยงต้าฉิงชั่วช้า!"
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น
มันซ่อนตัวอยู่สามวัน หลบซ่อนอย่างระมัดระวัง
คิดว่าตัวเองปลอมตัวได้แนบเนียนไร้ที่ติ คิดว่าพวกเพื่อนร่วมชั้นที่แกร่งสุดก็แค่ไอ้คนที่เพิ่งทะลวงสู่ขั้นฮว่าฝาน คิดว่าดาวดวงนี้คือล่าสัตว์ที่มันคว้าได้ง่าย ๆ
แล้วผลล่ะ?
ซานซิวขั้นจินตันขั้นต้นคนหนึ่ง อยู่ ๆ ก็กลายเป็นขั้นต้าฉิง
ขั้นต้าฉิง!
ก่อนหน้านี้มันยังดีใจที่ตัวเองโชคดี พอทะลุมิติมาก็สิงร่างคนขั้นจินตันพอดี ไม่สูงไม่ต่ำ เหมาะแก่การซ่อนตัว
ตอนนี้มันมีแต่รู้สึกซวย
คนที่มันสิงร่างอยู่ ห้องเรียนนี้ ที่แท้มีขั้นต้าฉิงอยู่!
ระหว่างวิ่ง มันเร่งความเร็วอย่างบ้าคลั่ง
เผ่านักบงการเดิมทีก็เร็วกว่าขั้นเดียวกันอยู่แล้ว นี่คือพรสวรรค์ของเผ่าพวกมัน
ในวิวัฒนาการอันยาวนาน พวกมันเสียสละพลังต่อสู้ แลกมาด้วยความสามารถในการเอาชีวิตรอด