เขาลุกขึ้นยืน เดินไปกลางห้องนั่งเล่น
หยิบของชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อ นั่นคือวิทยาลัยจี้เซี่ยฉบับย่อส่วน ตอนนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือ ราวกับของประดับอันประณีต
เขาวางมันไว้บนตู้วางทีวี
“จิตวิญญาณเครื่องมือ” เขาเอ่ย
“ขอรับ” เสียงหนึ่งดังออกมาจากตำหนักน้อยนั้น
หลิวตี้นั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้าง
“ข้าถามเจ้า หลังจากขั้นข้ามเคราะห์แล้ว ในขั้นนั้น ไปถึงได้อย่างไร”
จิตวิญญาณเครื่องมือเงียบไปครู่หนึ่ง
“ท่านหมายถึง... ขั้นแห่งตำนานนั่นหรือ”
“ใช่”
จิตวิญญาณเครื่องมือกลับมาเงียบอีกครั้ง
จากนั้นมันก็กล่าว “ความทรงจำของข้าขาดหายไปส่วนหนึ่ง ยุคโบราณดูเหมือนจะเคยผ่านศึกใหญ่บางอย่าง ข้อมูลมากมายสูญหายไป ต้องมีคนจำนวนหนึ่งเข้ามาทดสอบในวิทยาลัย ข้าจึงจะฟื้นความทรงจำได้ทีละน้อย”
“ข้อมูลของขั้นนั้น ตอนนี้ข้ายังนึกไม่ออก”
“แต่ท่านยังอยู่ห่างไกลนักนี่ เหตุใดจึงรีบถาม”
หลิวตี้เลิกคิ้ว “เจ้าหมายความว่า ข้าต้องปล่อยของเจ้านี่ออกไป ให้คนเข้ามาทดสอบมากขึ้น”
“ใช่ ยิ่งมีผู้ทดสอบมาก ข้าก็ยิ่งฟื้นฟูได้เร็ว”
หลิวตี้ครุ่นคิด
นี่ไม่ใช่เรื่องยาก
อย่างไรเสีย ตอนนี้เขามีวิทยาลัยแห่งนี้ จะให้มันปรากฏก็ปรากฏ จะให้หายไปก็หายไป
หัวเซี่ย อะไรไม่มากแต่คน
เอาไปวางไว้ที่ไหนสักแห่ง คนก็แห่กันมาเอง ส่วนการทดสอบจะผ่านหรือไม่ก็เป็นเรื่องของพวกเขา
หลิวตี้นึกถึงประโยคสุดท้ายของจิตวิญญาณเครื่องมือ
“ข้ายังอยู่ห่างไกลนักหรือ”
น้ำเสียงของจิตวิญญาณเครื่องมือเจือความเห็นเป็นธรรมดา “แน่นอน จากขั้นต้าฉิงถึงขั้นข้ามเคราะห์ นั่นคือหุบเหวลึก ขั้นข้ามเคราะห์จากชั้นหนึ่งถึงเก้า ยิ่งใช้เวลายาวนาน อย่างน้อยก็เริ่มที่หมื่นปี”