ดาวน้ำเงิน
นอกกาแล็กซีทางช้างเผือก
ยานรบสีดำสนิทลำหนึ่งกระโดดออกมาจากห้วงมิติ
ลำยานเต็มไปด้วยรอยร้าว
มันกำลังบินด้วยความเร็วที่เกินขีดจำกัดการออกแบบ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเผาผลาญอายุขัยของยาน
ภายในสะพานเดินเรือ ฮั่วชางนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บัญชาการ
ร่างของเขาสูงใหญ่ หน้าผากมีสันนูนสามเส้น
ดวงตาสีทองหม่น จ้องมองไปยังห้วงอวกาศเบื้องหน้า
เขาคือนักรบขั้นข้ามเคราะห์แห่งเผ่าไฟเชียงที่ถูกสิ่งมีชีวิตต่างภพราชันนักบงการเข้าสิง
"รายงาน!"
ทหารเผ่าไฟเชียงที่ถูกสิงเช่นกันก้าวเข้ามาจากประตูห้องอย่างรวดเร็ว คุกเข่าข้างเดียว
"ราชา อีกหนึ่งวันก็จะถึงดาวเทวะ!"
ดวงตารีของฮั่วชางหรี่ลงเล็กน้อย
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
เผยให้เห็นฟันขาวโพลน
"อืม ดีมาก"
เขาตื่นเต้นอย่างผิดปกติ นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งตนจะได้พบดาวดวงนี้
เผ่านักบงการร่อนเร่ไปในจักรวาล หลบซ่อนเหมือนหนู
ถูกหมื่นเผ่าล่าสังหาร ถูกหมื่นเผ่ารังเกียจ
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีพลัง ไม่ใช่ว่าพวกเขาไร้ความทะเยอทะยาน
เพียงแต่ไร้รากฐาน ไร้ถิ่นที่เป็นของตัวเอง
ตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว
ดาวดวงนั้น ดาวเทวะในตำนาน
เล่าขานว่าทั่วทั้งดาวเต็มไปด้วยวาสนา วัตถุฟ้าดินล้ำค่าไม่รู้จบ
ศิลาวิญญาณปูพื้นทุกตารางนิ้ว ตำราวิชากองเป็นภูเขา
สมบัติเวทมนตร์มีมากจนไม่มีใครเก็บ
ขอแค่ได้เหยียบดาวดวงนั้น เผ่านักบงการของเราก็จะสลัดชะตากรรมร่อนเร่
มีบ้านของตัวเอง