ในอวกาศ ดาวเทียมหลายดวงกำลังจับภาพพื้นที่นี้
เลนส์ซูมเข้าไป โฟกัสที่เงาร่างสีดำเหนือท้องฟ้าวิทยาลัยจี้เซี่ย
ช่องไลฟ์ของกว่า 200 ประเทศทั่วโลก รับสัญญาณภาพในเวลาเดียวกัน
ร่างนั้นยืนอยู่กลางวิทยาลัย เสื้อคลุมยาวสีดำพลิ้วไหวเล็กน้อยตามลม ใบหน้าสงบนิ่ง แววตาเย็นชา
เขาก้มมองหมอกโลหิตที่ระเบิดและรวมตัวซ้ำๆ อยู่ใต้ฝ่าเท้า
ทั่วโลกเงียบไปชั่วขณะ
แล้วก็ระเบิด
ฝั่งหัวเซี่ยตอบสนองเร็วที่สุด
เซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มโซเชียลล่มไปสองครั้งในสามวินาที หน้าจอถูกถล่มเป็นสีขาวว่างเปล่า
“ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหาย!!!”
“เป็นเขา! เป็นเขาจริงๆ!!”
“ฝีมือนี้ ทางเดียวกันเป๊ะ!”
“ครึ่งเดือนก่อนที่พวกวอแควนั่นก็เป็นแบบนี้ ระเบิดซ้ำฟื้นซ้ำ!”
“ผู้ชายคนนั้นกลับมาแล้ว! ผู้แข็งแกร่งที่สุดของดาวน้ำเงิน!”
“หลิวตี้! คือหลิวตี้!”
“แม่งเอ๊ย ข้าบอกแล้วว่าเขาต้องไม่ปล่อยไว้!”
ข้อความแชทเด้งไวจนมองไม่เห็น อัดแน่นซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีแต่เครื่องหมายตกใจ มีแต่คำว่า “กลับมาแล้ว”
คนที่เมื่อครู่ยังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว คนที่คิดว่าตัวเองต้องตาย
คนที่มองเห็นคนรักระเบิดเป็นหมอกโลหิตต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ต่างลุกขึ้นยืน
ในฐานที่มั่นปลอดภัย พ่อของหลิวตี้เพิ่งยกแก้วน้ำขึ้นจิบ หางตาเหลือบเห็นจอบนกำแพง จำใบหน้านั้นได้ ก็กัดฟันกรอด
แม่ของเขายืนอยู่ข้างๆ จ้องใบหน้านั้นบนจอ ตาแดงขึ้นมาทันที
“ไอ้ลูกเวรนี่! หายหัวไปไหนมาตั้งนาน! เกือบทำให้เราร้อนใจตาย!”
……