เงาร่างเลือนรางของชายชราสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามั่นคง
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะลวงพวกเขาให้กลับไปยังโลกบำเพ็ญเซียน จากนั้นก็...”
เขาหันไปมองรอยแยกนั่น
“ทำลายทางผ่านนี้ซะ จากด้านใน”
ความหมายของประโยคนี้ชัดเจนมาก
หากถึงขั้นนั้น เขาคงไม่ได้กลับมาแล้ว
จักรพรรดิฉินสื่อนิ่งเงียบอยู่นาน
“ท่านก็เป็นคนจากฟากนั้น เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้”
“ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หลิวตี้นั่น ข้ายังคงสุขสบายอยู่ในห้วงอเวจีมาร!”
“มาถึงฝั่งนี้ก็ถูกมันใช้เยี่ยง’ทาสนิโกร’นั่น ถูกมันจับไลฟ์ทั้งวัน”
“สภาพข้าตอนนี้ทำอะไรไม่ได้เลย สู้ตายไปซะยังดีกว่า!”
“แต่หากข้าหาคนมาช่วยพวกเจ้าได้ในครั้งนี้ รอให้หลิวตี้กลับมา ข้าอาจยังมีโอกาสได้กายหยาบคืน”
“ถ้าพูดด้วยภาษาพวกเจ้า นี่เรียกว่า’การลงทุน’ เข้าใจไหม?!”
จักรพรรดิฉินสื่อละสายตากลับมา ไม่มองเขาอีก
“งั้นท่านก็ไปเถิด”
ชายชราไม่เคลื่อนไหวเกินจำเป็น เงาร่างวาบหายไป พุ่งเข้าไปในทางผ่านนั่น
ทันทีที่ชายชราพุ่งเข้าไปในทางผ่านมิติ
ทันใดนั้น
ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือนรุนแรง
บนท้องฟ้าอันไกลโพ้น มีจุดแสงเล็ก ๆ จุดหนึ่งกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
นั่นไม่ใช่ชายชรา
ทิศนั้น คือวิทยาลัยจี้เซี่ย
ฮั่วชาง
เขายอมแพ้ออกมาแล้ว
“ไม่ทันแล้ว”
ในช่องสัญญาณสื่อสารระเบิดความโกลาหล
รายงานจากแต่ละเมืองอัดแน่นทับซ้อนกัน
เขาจ้องมองจุดแสงที่สว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆ บนท้องฟ้า
ไม่ทันแล้ว
ฮั่วชางหยุดลอยตัวนิ่งอยู่ที่ความสูงหนึ่งแสนเมตร
เขาออกมาแล้ว
พร้อมด้วยความอัดอั้นเต็มอก
ฮั่วชางก้มมองดาวน้ำเงินใต้ฝ่าเท้า
ฮั่วชางหลับตา แผ่จิตหยั่งรู้
ทั่วทั้งโลก ในชั่วขณะเดียวกัน
เสียงของฮั่วชางดังก้อง แทรกเข้าไปในสมองของทุกคน