“ที่ปี้ฮั่นพูด เป็นความจริงหรือ?”
“ทำไมรู้สึกว่าการเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าเต๋ามันง่ายอย่างนี้?”
หลิวตี้นั่งบนโซฟา มองปราณสองสายบนฝ่ามือตน
เถ้าธุลีสีขาวดำ หยวนเชิงสีเขียวอ่อน
สิ่งหนึ่งแทนจุดจบ อีกสิ่งแทนการเริ่มต้น
สิ่งหนึ่งทำลายล้าง อีกสิ่งสร้างสรรค์
เขานึกถึงกระบวนการเข้าใจหยวนเชิงเมื่อครู่
ง่ายเกินไป
ง่ายจนทำให้เขารู้สึกไม่จริง
เขาเพียงจมจิตหยั่งรู้ลงในทะเลญาณ ข้ามผ่านวิถีเถ้าธุลี
หยั่งเข้าไปในเขตแดนฮุ่นตุ้นนั่น สัมผัสสิ่งคล้ายดวงดาวเหล่านั้น แล้วก็เข้าใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น
ต้องถึงขอบเขตจักรพรรดิจึงจะเข้าใจเต๋าได้ นี่คือสิ่งที่ปี้ฮั่นพูด มันได้ยินมาจากเจ้าของมัน
เจ้าของมันคือจักรพรรดิเทียม เป็นผู้กุมเต๋าไว้ สิ่งที่มันพูดไม่น่าผิด
แต่ประสบการณ์ของหลิวตี้บอกเขาว่า นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายหรือ?
เขายังไม่ได้เป็นจักรพรรดิ กระทั่งเพิ่งถึงขั้นข้ามเคราะห์ขั้นเก้า ก็เข้าใจเต๋าถึงสองวิถีแล้ว
ปัญหาอยู่ตรงไหน?
ปี้ฮั่นผิด หรือเขาผิด?
เขาไม่เคยรู้สึกว่าตนเป็นอัจฉริยะ แต่ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้ว
ตนเป็นอัจฉริยะที่สวนฟ้าจริงหรือ?
หลิวตี้หลับตา จมลงสู่ทะเลญาณอีกครั้ง
ในทะเลญาณส่วนลึก ผืนอนธการนั้นยังอยู่
วิถีเถ้าธุลีลอยอยู่กลาง เปล่งแสงอย่างเงียบงัน
จิตหยั่งรู้ของหลิวตี้ข้ามผ่านมัน หยั่งลึกลงไปอีก