เขาหยุดชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินผ่านมา ชายหนุ่มใส่หูฟัง มือถือโทรศัพท์ ฝีเท้าไวมาก
“ขอโทษนะ ถามหน่อย ทุกคนกำลังจะไปไหนกันน่ะ”
ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า มองเขาเหมือนมองมนุษย์ต่างดาว
“คุณตัดขาดจากโลกออนไลน์หรือไง นี่ก็ไม่รู้ว่าทำอะไร”
“ไปทดสอบฝีมือที่วิทยาลัยจี้เซี่ยไงพี่ พี่นอนหลับยาวมาหลายวันหรือเปล่า”
“ตอนนี้ทั่วโลกใครบ้างจะไม่รู้”
ชายคนนั้นตะลึงงัน
วิทยาลัยจี้เซี่ย? ทดสอบฝีมือ? นั่นมันอะไรกัน?
ชายหนุ่มเห็นเขาทำหน้ามึนงง ก็ส่ายหน้า ล้วงกระดาษยับๆ แผ่นหนึ่งจากกระเป๋ายัดใส่มือเขา
“พี่อ่านเองแล้วกัน ผมไปก่อนนะ ช้ากว่านี้เดี๋ยววันนี้ต่อคิวไม่ทัน”
พูดจบก็วิ่งจากไป หายไปในฝูงชน
ชายคนนั้นก้มมองใบปลิวในมือ
ด้านบนมีรูปพระราชวังสีทอง ด้านล่างมีตัวหนังสือสองสามบรรทัด
“วิทยาลัยจี้เซี่ย การบำเพ็ญเซียนของคนทั้งชาติ”
“ผ่านด่านแรก ได้ศิลาวิญญาณระดับล่างสิบบล็อกและวิชาขั้นฝึกปราณ”
“สถานที่ทดสอบฝีมือ: ใต้วิทยาลัยจี้เซี่ยพอดี ภาวนาในใจว่า ‘เริ่มทดสอบ’ ก็เข้าได้เลย”
สมองของชายคนนั้นว่างเปล่า
บำเพ็ญเซียน? การบำเพ็ญเซียนของคนทั้งชาติ?
เขาตายไปนานแค่ไหนกันแน่?
เขาเดินไปข้างหน้า เห็นจอใหญ่ริมถนน กำลังถ่ายทอดข่าว
ในข่าวกำลังถกเถียงเรื่องสงครามสัตว์เทพ ภาพเป็นซากปรักหักพังของพระราชวังต้องห้าม กับอสูรยักษ์สองตัว
ข้อความด้านล่างเขียนว่า
“หลิวตี้ฆ่าฉยงฉี สัตว์ร้ายจากยุคโบราณกาลด้วยหมัดเดียว หลินหว่านเอ๋อร์ขั้นฮว่าฝานไม่อาจต้านทาน หลิวตี้ลงมือช่วย”