หลิวตี้ดูเวลา พบว่าบ่ายสี่โมงครึ่งแล้ว
หลอมนาฬิกาพกเรือนนั้นใช้เวลาไปครึ่งวันเลยทีเดียว
เขาลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
นอกหน้าต่างแสงอาทิตย์ลาดเอียง อีกครู่เดียวพ่อแม่ก็จะเลิกงานแล้ว
เขานึกถึงซูเปอร์มาร์เก็ตที่พ่อแม่ทำงานอยู่
แคชเชียร์ พนักงานจัดเรียงสินค้า
เดือนหนึ่งรวมกันไม่ถึงหกพัน ยังต้องทำงานล่วงเวลาบ่อย ๆ วันหยุดเทศกาลยิ่งยุ่ง
หลิวตี้นิ่งไปหลายวินาที
ตัวตนตอนนี้คือจักรพรรดิอสูร จ้าวแห่งมวลอสูร หนึ่งในสองขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุดแห่งโลกมนุษย์
พ่อแม่ของเขายังรับจ้างอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตอีกหรือ?
พูดออกไป เกรงว่าใครจะหาว่าเขาทารุณคนแก่เสียเปล่า ๆ
หลิวตี้ผลักหน้าต่าง
วินาทีถัดมา ร่างของเขาก็หายวับไปจากห้อง
บนท้องฟ้าปรากฏร่องรอยจาง ๆ พริบตาเดียวก็เลือนหาย
ทางทหารบอกแล้วว่าจะค่อย ๆ อธิบายให้ประชาชนฟัง
ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่ต้องเสแสร้งอีก
ฝั่งตะวันตกของเมือง ซูเปอร์มาร์เก็ตวั่นเจียฝู
นี่เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ที่สุดในละแวก มีสองชั้น สินค้าครบครัน
พ่อแม่ของหลิวตี้ทำงานที่นี่มาเกือบสิบปีแล้ว
แม่เป็นแคชเชียร์ พ่อดูแลจัดเรียงสินค้าในโซน
ตอนนี้เป็นช่วงลูกค้าหนาแน่นระลอกสุดท้ายก่อนเลิกงาน แถวหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ยาวเหยียด
หลี่ซิ่วเฟินคล่องแคล่วสแกนบาร์โค้ด ใส่ถุง เก็บเงิน บนใบหน้าฝืนยิ้มอย่างเคยชิน
เธอทำงานนี้มานานเกินไปแล้ว หลับตาก็ยังทำได้
"สวัสดีค่ะ ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบสามบาทห้าสิบสตางค์"
"มีบัตรสมาชิกไหมคะ?"
"ค่ะ รับเงินหนึ่งร้อยสามสิบบาท ทอนหกบาทห้าสิบสตางค์ เชิญค่ะ"
คนต่อไป
ขณะที่เธอกำลังจะสแกนสินค้า จู่ ๆ หญิงคนหนึ่งสวมกระโปรงลายดอกไม้ก็พุ่งพรวดเข้ามา ฟาดมือลงบนเคาน์เตอร์แคชเชียร์
"เฮ้ย! เช้านี้แกไม่ได้ให้ใบเสร็จฉันใช่ไหม?"
หลี่ซิ่วเฟินชะงัก เงยหน้ามอง
หญิงคนนั้นอายุราวสี่สิบ ดัดผมลอน แป้งบนหน้าหนาจนปาดออกมาเป็นชั้นได้
ในมือถือโทรศัพท์ หน้าจอเป็นหน้าจับรางวัล
"คุณผู้หญิงคะ คุณหมายถึงตอนไหน?"
"เมื่อเช้า! ราว ๆ สิบโมงกว่า! ฉันซื้อของ แกไม่ฉีกใบเสร็จให้ฉัน!"
เสียงหญิงคนนั้นแหลมแสบ ลูกค้าที่ต่อคิวด้านหลังพากันขมวดคิ้ว