ศูนย์วิจัยบุคลากรพิเศษ
ในห้องประชุมชั้นบนสุด ชายชราทั้งสิบคนมารวมตัวกันอีกครั้ง
หลินหว่านเอ๋อร์นั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม มือถือถ้วยชา สีหน้าสงบนิ่ง
"หว่านเอ๋อร์ คราวนี้ทำได้ดีมาก"
ท่านผู้อาวุโสเฉินซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางเอ่ยปาก ใบหน้าแย้มยิ้มซึ่งหาได้ยาก
"ไม่เพียงแต่ช่วยผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นกลับมาได้ ยังค้นพบเหมืองศิลาวิญญาณอีก พวกผู้เชี่ยวชาญกลับมาแล้วก็รายงานสถานการณ์ทั้งหมด สิ่งที่เรียกว่า...ซากฟอสซิลมนุษย์เมื่อสิบล้านปีก่อนนั่น สามารถพลิกประวัติศาสตร์มนุษยชาติได้เลย"
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า "สมควรแล้ว"
ท่านผู้อาวุโสโจวดันแว่นขึ้น กล่าวเสริม "พวกผู้เชี่ยวชาญประเมินพวกเพื่อนร่วมชั้นที่ไปช่วยเหลือไว้สูงมากนะ โดยเฉพาะนายที่ชื่อหลิว...หลิวอะไรนะ"
"หลิวตี้" หลินหว่านเอ๋อร์ตอบ
"ใช่ หลิวตี้"
"พวกเขาบอกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเพียงสะบัดมือ สัตว์ประหลาดพวกนั้นก็มลายกลายเป็นผุยผง ยังบอกอีกว่าพวกเธอเป็นเซียนทั้งหมด"
"แถมเพื่อนร่วมชั้นหลิวตี้ยังมีน้ำใจงาม คงไม่ใช่คนเลวหรอกนะ"
"ค่ะ"
หลินหว่านเอ๋อร์ตอบ
"เขาไม่ใช่เซียน"
"เขาแค่จินตันขั้นต้น"
"จินตันขั้นต้นก็เก่งกาจขนาดนี้แล้วหรือ" ท่านผู้อาวุโสโจวค่อนข้างประหลาดใจ
หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้อธิบาย
"จริงสิ"
จู่ ๆ ท่านผู้อาวุโสเฉินก็ถาม
"ตำหนักที่โผล่ขึ้นมากะทันหันนั่น คืออะไรกันแน่ ก็ที่เรียกว่า...วิทยาลัยจี้เซี่ยน่ะ"
หลินหว่านเอ๋อร์วางถ้วยชา สีหน้าจริงจังขึ้นมา
"วิทยาลัยแห่งนั้น ข้าสันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล"
"ที่ปรากฏตัวขึ้นในครั้งนี้ เป็นไปได้สูงว่าเพราะการเคลื่อนไหวของเราที่เฉินหนงเจี้ยไปกระตุ้นข้อห้ามบางอย่างเข้า"
"ยุคบรรพกาล"
ชายชราอีกคนขมวดคิ้ว