พ่อของเขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ตรงหน้าเป็นกองเอกสารระเกะระกะ
เมื่อเห็นหลิวตี้เข้ามา ก็แค่เงยหน้าขึ้นมา "กลับมาแล้ว?"
หลิวตี้พยักหน้า
เขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าพ่อไม่ค่อยดี
"พ่อ เป็นอะไร?"
พ่อไม่พูดอะไร แค่โยนเอกสารในมือลงบนโต๊ะ
แม่ดึงแขนเสื้อหลิวตี้ ลดเสียงลง "อย่าถาม พ่ออารมณ์ไม่ดี"
หลิวตี้กวาดตามองเอกสารบนโต๊ะ
"สัญญาความร่วมมือลงทุน"
"หนังสือยืนยันการซื้อหุ้น"
"คำชี้แจงโครงการลงทุนต่างประเทศ"
ตราประทับสีแดงใหญ่ ๆ สองสามดวงประทับอยู่ ดูเป็นทางการใช้ได้
แต่สายตาเขาหยุดลงที่บัญชีผู้รับเงินในหน้าสุดท้าย
ธนาคารเวยเชิงระหว่างประเทศ เมี่ยนซี
ชื่อบัญชี: SHUBAO INTERNATIONAL GROUP
หมายเลขบัญชี: 0947-****-8321
แววตาของหลิวตี้เปลี่ยนไป
"แม่" น้ำเสียงเขาเรียบเฉยมาก
"เงินที่บ้านถูกหลอกลวงหรือ?"
แม่ชะงัก จ้องมองพ่อโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าพ่อยิ่งดูแย่ลง
"เด็กอย่าพูดส่งเดช"
แม่ดึงเขาให้เดินเข้าห้อง
"เรื่องผู้ใหญ่ เจ้าอย่าไปยุ่ง..."
"ถูกหลอกไปเท่าไหร่?"
หลิวตี้ไม่ขยับ
เขายืนอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงราบเรียบ
พ่อเงยหน้าขึ้นมามองเขาแวบหนึ่ง
แวบนั้น เขารู้สึกว่าลูกชายดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ตรงไหนกันแน่ ก็บอกไม่ถูก
"เจ้าไม่ต้องมายุ่ง เงินนี้ข้าต้องเอากลับคืนมาให้ได้!"
"เท่าไหร่?"
"สองแสน" พ่อพูดเสียงหม่น
หลิวตี้เลิกคิ้ว
สองแสน
สำหรับคนทั่วไป ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ
เขาจำได้ว่าสภาพครอบครัว พ่อแม่ประหยัดมัธยัสถ์มาทั้งชีวิต เงินเก็บก็ได้แค่จำนวนนี้แหละ
"ถูกหลอกได้อย่างไร?"
พ่อไม่พูดอะไร
แม่ถอนหายใจ พูดเสียงเบาว่า "พ่อเจ้าไปรู้จักเพื่อนคนหนึ่งในเน็ต บอกว่ามีโครงการลงทุนต่างประเทศ อัตราผลตอบแทนสูง กำไรแน่นอนไม่ขาดทุน ตอนแรกลงไปหนึ่งหมื่น ไม่กี่วันก็ได้คืนมาหนึ่งหมื่นสอง พ่อเจ้าก็เลยคิดว่าเชื่อถือได้ เลยเอาเงินทั้งหมดในบ้านทุ่มลงไป... แล้วต่อมา ก็ติดต่อคนไม่ได้อีกเลย"
หลิวตี้ฟังจบ เงียบไปอึดใจ
จากนั้นเขาก็ยิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มฝืน แต่ยิ้มจริง ๆ
"แม่"
เขาพูด
"พวกท่านรู้ไหมว่านั่นคือเขตหลอกลวงทางโทรคมนาคมที่เมี่ยนซี?"
แม่ชะงัก
"สถานที่แบบนั้น"
น้ำเสียงของหลิวตี้ยังคงเรียบเฉย
"ตั้งใจหลอกเงินคนอย่างพวกท่านโดยเฉพาะ ให้ผลประโยชน์ล่อเล็กน้อยก่อน พอท่านเอาเงินทั้งหมดลงไป คนก็หายเข้ากลีบเมฆ"
"เงินสองแสนที่พวกท่านลงไป ตอนนี้คงอยู่ในบัญชีของหัวหน้าเขตสักคนหนึ่ง กลายเป็นเงินซื้อปืนซื้อกระสุนให้เขา"
หน้าพ่อแดงก่ำ "เด็กอย่างเจ้ารู้อะไร!"
หลิวตี้มองเขา ไม่พูดอะไร
"นั่นลงทุนถูกกฎหมาย! ข้าตรวจสอบมาแล้ว! บริษัทนั้นมีใบอนุญาตประกอบการ มี..."
"พ่อ" หลิวตี้ขัดจังหวะ
พ่อชะงักงัน
เพราะจู่ ๆ เขาก็พบว่า แววตาที่ลูกชายมองเขา ไม่เหมือนมองพ่อ
กลับเหมือนมองเด็กไม่รู้ความคนหนึ่ง
"ยิ่งแก่ยิ่งถอยหลังลงคลอง!"
พ่ออ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร
หลิวตี้หมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเอง
วินาทีที่ประตูปิด ภายในดวงตาเขา แสงสีแดงวาบขึ้นมา
เมี่ยนซี
เขตหลอกลวงทางโทรคมนาคม
สองแสน
เขาหยิบ "เครื่องมือสื่อสาร" ที่โจวหมิงให้มา อัดพลังวิญญาณเข้าไป
ไม่นาน เสียงโจวหมิงก็ดังมาจากในนั้น "ผู้อาวุโส?"
"เมี่ยนซี"
หลิวตี้กล่าว
"รู้จักไหม?"
โจวหมิงนิ่งอึ้ง "หา? ผู้อาวุโสถามเรื่องนี้ทำไม..."
"รู้จักไหม?"
โจวหมิงไม่กล้าถามต่อ รีบบอก "รู้ขอรับ แถวนั้นเขตหลอกลวงทางโทรคมนาคมเยอะมาก เฉพาะแถบกั่วกั่นก็มีสิบกว่าแห่ง แต่ละปีคนถูกหลอกเข้าไปเป็นหมื่น ๆ คน ยอดเงินหลอกลวงสะสมหลายหมื่นล้าน แต่ละเขตมีกำลังติดอาวุธท้องถิ่นหนุนหลัง มีปืนมีคน บ้าอำนาจสุด ๆ"
"รู้ก็ดี"
"หา?"
ปลายสายโจวหมิงเงียบไปอึดใจ จากนั้นน้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
"ผู้อาวุโส ท่านคงไม่คิดจะ..."
"ถ้าพรุ่งนี้มีใครถาม ก็บอกว่าเป็นฝีมือเจ้า"
"หา?"
......
วางสายไป
หลิวตี้เก็บโทรศัพท์มือถือ เดินไปที่ริมหน้าต่าง
นอกหน้าต่างคือย่านที่พักอาศัยอันเงียบสงบ ไฟถนนสลัว มีคนเดินทางกลับบ้านยามวิกาลเดินผ่านไปมาบ้างเป็นครั้งคราว
หลิวตี้ผลักหน้าต่างออก
สายลมยามราตรีพัดเข้ามา พาเอาความเย็นของช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง
เขาก้าวเท้าออกไปก้าวหนึ่ง
ชั่วพริบตา ร่างของเขาก็หายลับไปในความมืดของรัตติกาล
บนท้องฟ้า มีดาวตกดวงหนึ่งพุ่งผ่านไป ไม่มีใครสังเกต
---
เมี่ยนซี เขตกั่วกั่น
ตีสอง
ตึกสำนักงานใหญ่ของเครือเซิ่งหยวนไฟสว่างไสว
ที่นี่คือรังใหญ่ของสวีเหล่าฟา แกนกลางของเขตหลอกลวงทั้งสิบสี่แห่ง
รอบตึกมีกองกำลังติดอาวุธลาดตระเวน บนดาดฟ้าตั้งไฟส่องสว่าง ลำแสงกวาดไปมาในเขต
สวีเหล่าฟายังไม่นอน
เขานั่งอยู่ในห้องทำงาน ในมือถือไวน์นำเข้าขวดหนึ่ง ตรงหน้านั่งเด็กรุ่นคนหนึ่ง
"คุณชายโจว"
สวีเหล่าฟาพูดพลางยิ้ม
"หมูน้อยรุ่นใหม่ของท่าน จะมาถึงเมื่อไหร่?"
คนหนุ่มยิ้มตอบ "ใกล้แล้ว รุ่นนี้เป็นของดีมีการศึกษาสูงทั้งนั้น พวกเราเปิดบริษัทบังหน้าขึ้นมาในประเทศโดยเฉพาะ รับสมัครโปรแกรมเมอร์ด้วยค่าจ้างสูง ๆ หกเดือนถึงจะเก็บเบ็ด พักนี้การรณรงค์ต่อต้านการหลอกลวงในประเทศเข้มงวดมาก หลอกคนยากขึ้นเรื่อย ๆ กว่าจะได้บุคลากรเทคนิคพวกนี้มาไม่ง่ายเลย"
สวีเหล่าฟาตาเป็นประกาย "ดีเลย! เขตของเราตอนนี้ขาดสายเทคนิคแบบนี้พอดี ถึงตอนนั้นให้พวกมันคุมระบบหลังบ้าน ไอ้พวกหมูโง่ ๆ ถูกหลอกแล้วก็ไม่รู้ตัว!"
ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะ
สวีเหล่าฟายกแก้วไวน์ขึ้น กำลังจะยกดื่ม
ประตูห้องทำงาน จู่ ๆ ก็เปิดออก
ไม่มีใครผลัก
มันเปิดขึ้นมาเองอย่างนั้น
สวีเหล่าฟาชะงัก รีบควานหาปืนในลิ้นชักโดยไม่รู้ตัว
แต่มือเขาเพิ่งจะแตะลิ้นชัก ทั้งร่างก็แข็งทื่อ
เพราะที่หน้าประตูมีคนยืนอยู่ผู้หนึ่ง
คนหนุ่มคนหนึ่ง
ใส่เสื้อยืดธรรมดา กางเกงยีนส์ ผมยุ่งนิดหน่อย ดูเหมือนเด็กนักเรียนที่หนีออกมาจากโรงเรียนมัธยมปลาย
แต่สวีเหล่าฟาคลุกคลีในวงการนี้มาหลายปี มองปราดเดียวก็รู้
คนคนนี้ไม่ธรรมดา
สัญชาตญาณบอกให้เขารีบหนี
แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่ง
หลิวตี้เดินเข้ามา
เขาไม่แม้แต่จะมองสวีเหล่าฟา สายตาจับจ้องไปที่ "คุณชายโจว"
"เป็นฝีมือเจ้า?" เขาถาม
สีหน้าคุณชายโจวเปลี่ยนไป
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
หลิวตี้ก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง
เพียงก้าวนี้ตกลงมา คุณชายโจวรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลถั่งโถมเข้าใส่ เข่าอ่อน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
"เจ้า... เจ้าเป็นใคร?"
หลิวตี้ก้มลงมองเขา
รูม่านตาคุณชายโจวหดตัวอย่างรุนแรง
"เจ้า... เจ้าเป็น..."
"ข้านามว่าหลิวตี้"
น้ำเสียงของหลิวตี้เรียบเฉยอย่างยิ่ง
อุณหภูมิในห้องทำงานเหมือนลดลงถึงจุดเยือกแข็งในพริบตา
สวีเหล่าฟาได้สติ รีบยื่นมือไปกดสัญญาณเตือนบนโต๊ะ
แต่มือเพิ่งแตะปุ่ม ทั้งร่างก็กระเด็นลอยออกไป กระแทกกับกำแพง เกิดเสียงทึบดังสนั่น
หลิวตี้ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา จ้องมองแต่คุณชายโจว
"ยังมีอีกไหม? เขตแบบนี้"
คุณชายโจวหน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออก
หลิวตี้ยิ้ม
รอยยิ้มนั้น ในสายตาคุณชายโจว น่ากลัวยิ่งกว่าผีร้ายในขุมนรกเสียอีก
"ช่างเถอะ"
หลิวตี้กล่าว
"ข้าดูเอง"
มือเขา ยกขึ้น กดลงเบา ๆ บนศีรษะคุณชายโจว
คุณชายโจวตัวสั่นสะท้าน แววตาไร้ความหมายในทันใด
สามลมหายใจต่อมา หลิวตี้เอามือกลับ
คุณชายโจวทรุดลงกับพื้น น้ำลายฟูมปาก ตาเหลือกค้าง เหมือนสุนัขใกล้ตาย
หลิวตี้หันไป มองสวีเหล่าฟาที่มุมกำแพง
"สิบสี่เขต"
"กำลังพลติดอาวุธสี่พันสามร้อยคน ยอดเงินหลอกลวงหนึ่งหมื่นเจ็ดพันแปดร้อยล้าน เลือดที่ติดมือเจ้า ข้านับเองหรือยัง?"
สวีเหล่าฟาตัวสั่น "เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?"
หลิวตี้ไม่ตอบ
เขาเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูเขตด้านนอก
ไฟส่องสว่างยังคงกวาดไปมา กองลาดตระเวนยังคงเดินไปมา ในตึกเหล่านั้น ยังมีคนอีกนับหมื่นที่ถูกกักขัง ถูกเฆี่ยนตี ถูกบังคับให้หลอกลวงเงิน
"พ่อแม่ข้า"
ถูกพวกแกหลอกไปสองแสน
สวีเหล่าฟาชะงักงัน
สองแสน?
แค่นี้?
เขาหลอกเงินไปหลายสิบพันล้าน ชีวิตคนที่ตายด้วยน้ำมือเขาไม่รู้กี่มากน้อย ตอนนี้ไอ้หมอนี่กลับมาบอกว่า แค่เพราะเงินสองแสน?
สัตว์ประหลาดที่เหมือนยอดมนุษย์คนนี้ ตามหาเราเพื่อทวงเงินสองแสนงั้นหรือ?!
เราบ้าไปแล้วหรือโลกบ้าไปแล้วกันแน่!