"หลิวตี้! เจ้าฆ่าเพื่อนร่วมชั้นอีกแล้ว!"
เสียงของหลินหว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยโทสะ
หลินหว่านเอ๋อร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
เป็นเรื่องหนึ่งที่จู่ๆ นางก็นึกขึ้นได้
ช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสียเหลือเกิน!
ตอนนั้นที่วิทยาลัยจี้เซี่ย ด่านแรก บททดสอบมารจิตใจ
นางยืนอยู่ในภาพลวงตานั้น เผชิญหน้ากับมารจิตใจของตนเอง
นางนึกว่ามันจะเป็นมารดา
ภาพลักษณ์ของมารดาก่อนสิ้นลม ใบหน้าซูบผอมจนเปลี่ยนไป มือคู่นั้นที่กุมไว้อย่างไรก็รู้สึกว่ายังกุมไม่พอ คำพูดที่ว่า "หว่านเอ๋อร์ อย่าโทษท่านปู่ของเจ้าเลย"
นางนึกว่าสิ่งเหล่านี้จะปรากฏขึ้นในภาพลวงตา
นางนึกว่ามารจิตใจของนางจะเป็นสตรีผู้ทำให้นางรู้สึกผิดมา 500 ปี
แต่ไม่ใช่
สิ่งที่ปรากฏในภาพลวงตากลับเป็นหลิวตี้
เขายืนอยู่บนซากปรักหักพัง ใต้เท้าคือดินไหม้เกรียม เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีเลือด
เมืองทั่วทั้งโลกกำลังลุกไหม้ ผู้คนทั้งหมดกำลังตาย
ส่วนเขาก็ยืนอยู่เช่นนั้น ไร้ซึ่งความรู้สึกบนใบหน้า
นางเห็นเขายกมือขึ้น เมืองหนึ่งก็กลายเป็นเถ้าธุลี
นางเห็นเขาโบกมือ กองทัพหนึ่งก็แหลกสลายปลิวว่อน
นางเห็นเขาก้มลง มองนางแวบหนึ่ง
แล้วเขาก็หันหลัง เดินจากไป
ไม่ได้สังหารนาง แม้แต่จะมองนางอีกสักแวบก็ไม่มี
เขาเพียงเดินจากไป ทิ้งให้นางยืนอยู่เพียงลำพังในซากปรักหักพังนั้น อยู่ท่ามกลางซากศพเหล่านั้น ในโลกที่ว่างเปล่านั้น
นางไล่ตามขึ้นไป อยากจะขวางเขาไว้ อยากจะถามเขาว่าทำไมถึงทำเช่นนี้ อยากจะ... นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองต้องการอะไร