ก่อนทะลุมิติ บุคคลในประวัติศาสตร์ที่เขาเคารพมีไม่มากนัก แต่คนตรงหน้า คืออันดับหนึ่ง
สิ่งที่รู้จากปากของปี้ฮั่น ยิ่งทำให้หลิวตี้เคารพจักรพรรดิพระองค์นี้มากขึ้นอีกหลายส่วน
ถ้าไม่มีพระองค์ ดาวน้ำเงินคงถูกฉยงฉีเข่นฆ่าตั้งนานแล้ว
ถ้าไม่มีพระองค์ เผ่าพันธุ์มนุษย์บนแผ่นดินนี้อาจสูญสิ้นไปนานแล้ว
ความดีความชอบที่ทรงมีต่อมนุษยชาติบนดาวน้ำเงิน มากกว่าที่บันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์มากมายนัก
เพียงแต่เรื่องราวเหล่านั้น ไม่ได้ถูกจารึก ไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกไป
เงาแสงนั้นเหมือนได้ยินคำพูดของเขา
ร่างมันสั่นไหวเล็กน้อย บนใบหน้าเลือนราง มีบางสิ่งขยับ
มันกำลังพยายาม กำลังดิ้นรน ใช้พลังสุดท้ายที่มีเอ่ยสิ่งที่อยากพูด
“คนรุ่นหลัง…”
“ดาวน้ำเงิน…ห้าม…ฟื้นคืน…ต้อง…ประสบ…”
พูดไม่จบ
เงาแสงเริ่มสลาย จากเท้าค่อยๆ ลามขึ้นทีละน้อย ราวกับทรายที่ถูกลมพัดกระจัดกระจาย
หลิวตี้ยื่นมือออกไป แต่นิ้วทะลุผ่านเงาแสง ไม่ได้สัมผัสอะไรเลย
“ท่านจะพูดให้ชัดหน่อยไม่ได้หรือขอรับ”
หลิวตี้ขมวดคิ้ว
เขาเกลียดคนพูดครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้ที่สุด ยิ่งเกลียดคนที่ชอบมาเล่นทายปริศนาต่อหน้า
ดาวน้ำเงินห้ามฟื้นคืนหรือ
ต้องประสบอะไร
ประสบจากใคร เรื่องอะไร
พูดได้ครึ่งเดียวก็สลายไป ทิ้งปริศนาให้เขาเดาเอง
เขายกมือขึ้น กลิ่นอายสีเขียวอ่อนรวมตัวกลางฝ่ามือ
วิถีแห่งกำเนิด
เนรมิตความจริง คืนสู่ต้นกำเนิด หล่อหลอมการมีอยู่
“ฟื้นคืนชีพให้ข้าเถิด จักรพรรดิฉินสื่อ” เขากล่าว
เขาไม่รู้ว่ามีประโยชน์หรือไม่ แม้เต๋านี้จะชุบชีวิตคนตายได้ แต่สถานะที่แท้ของจักรพรรดิฉินสื่อเป็นเช่นไรเขาก็ไม่ทราบ