เหนือท้องฟ้าของประเทศเกาะแห่งหนึ่ง
ร่างของหลิวตี้ปรากฏขึ้นเหนือชั้นเมฆ
เขาเงยหน้ามองท้องนภา
ตรงนั้น กลุ่มเมฆดำทะมึนกำลังก่อตัว
ไม่ใช่เมฆฝนธรรมดา
แต่มันคือภัยข้ามเคราะห์
ภัยข้ามเคราะห์แห่งขั้นข้ามเคราะห์
ก่อนหน้านี้เขาจงใจกดข่มไว้มาตลอด แต่บัดนี้ ไม่อาจระงับได้อีกแล้ว
“มาเถอะ” เขาเอ่ยเสียงเบา
สิ้นเสียงพูด
“ครืน!”
อสนีบาตขนาดมหึมาผ่าจากมวลเมฆ ฟาดเข้าใส่ร่างของเขาโดยตรง
หลิวตี้ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
สายฟ้าปะทุทั่วร่างเขา กลายร่างเป็นอสรพิษสายฟ้านับไม่ถ้วนเลื้อยคลาน
เขาหลับตาลง รับรู้ถึงพลังนั้น
รู้สึกผ่อนคลาย
ระลอกที่สอง
ระลอกที่สาม
ระลอกที่สี่
ระลอกที่ห้า
สายฟ้าระลอกแล้วระลอกเล่าผ่าลงมาติดต่อกัน แต่ละระลอกหนาขึ้น แต่ละระลอกรุนแรงขึ้น
หลิวตี้ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลอสนี ปล่อยให้สายฟ้าเหล่านั้นฟาดลงบนร่าง
ทุกครั้งที่สายฟ้าผ่านพ้น กลิ่นอายของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นหนึ่งส่วน
ภัยข้ามเคราะห์ คือการทำลายล้าง และก็คือการเกิดใหม่
เขาจะใช้ภัยข้ามเคราะห์นี้ ก้าวข้ามขั้นข้ามเคราะห์อย่างสมบูรณ์
ประเทศเกาะ โตเกียว
สี่ทุ่มตรง
ยามาโมโตะ อิจิโร่เพิ่งเลิกงาน ลากสังขารอันอิดโรยกลับบ้าน
เขาทำงานในบริษัทไอทีแห่งหนึ่งมาสิบห้าปี ทำงานล่วงเวลาจนดึกทุกวัน เงินเดือนไม่ค่อยขึ้น แต่ผมบนหัวแทบจะร่วงหมดแล้ว
เขาเดินอยู่บนถนน จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
เงยหน้าขึ้นมอง
ท้องฟ้า เปลี่ยนไปแล้ว
เมฆเหล่านั้น ปั่นป่วนพลุ่งพล่านและคำรามก้อง ราวกับมีบางสิ่งกำลังดิ้นรนอยู่ภายใน
ส่วนลึกของชั้นเมฆ มีประกายแสงสีม่วงทองอร่ามเรืองรอง