ฉยงฉีนอนอยู่ในหลุม ร่างกายซีกหนึ่งหายไปแล้ว
ดวงตาของมันจ้องมองท้องฟ้า ในรูม่านตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ความเหิมเกริม โอหัง ไม่เห็นผู้ใดในสายตาที่มีเมื่อครู่ บัดนี้มลายหายสิ้น
มันตื่นตระหนก ตื่นตระหนกอย่างที่สุด
มันได้ยินคนคนนั้นพูดประโยคหนึ่ง
"ยิงผิดไปหน่อย เดิมตั้งใจจะให้ตายอย่างรวดเร็ว"
ยิงผิดไปหน่อย
หมัดเดียวตามอำเภอใจ กลับทำลายร่างกายไปครึ่งซีก ที่แท้กลับเป็นเพราะยิงผิด
แล้วถ้าไม่ยิงผิดเล่า?
มันไม่กล้าคิด
ฉยงฉีมีชีวิตมาไม่รู้กี่ปีแล้ว
ถือกำเนิดจากความอลวนของจักรวาล ท่องไปในหมู่ดาวฤกษ์ กลืนกินสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทำลายอารยธรรมมามากมาย
มันเคยไปยังดาวบำเพ็ญเซียนขนาดใหญ่ที่พลังปราณอุดมสมบูรณ์ ที่นั่นผู้แข็งแกร่งดุจเมฆา ขั้นฮว่าฝานมีอยู่เกลื่อนกล่น ขั้นต้าฉิงก็มี
มันทำลาย มันกลืนกิน
แม้บนดาวเคราะห์ดวงนี้จะเคยพลาดท่าถูกผนึกไปครั้งหนึ่ง
แต่มันไม่เคยกลัว เพราะมันคือขั้นข้ามเคราะห์ตัวจริง
แม้พลังบำเพ็ญจะถูกผนึกกดไว้ แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายไม่เคยเปลี่ยน
การโจมตีระดับขั้นฮว่าฝานที่ตกใส่ตัวมัน ก็เหมือนยุงกัด
ตอนที่มันเพิ่งหลุดจากพันธนาการ แม้จะฟื้นฟูได้แค่ขั้นฮว่าฝาน แต่มันคิดว่าเพียงพอแล้ว
ดาวเคราะห์ดวงนี้พลังปราณเบาบาง ไม่มีทางสร้างผู้แข็งแกร่งอะไรขึ้นมาได้
เมื่อปีกลายตอนที่มันผ่านมาที่นี่ มันก็เล็งเห็นจุดนี้แล้ว อยากจะใช้สิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นอาหาร
แล้วผลล่ะ?
ผู้แข็งแกร่งจากจักรวาลคนหนึ่ง สู้สุดชีวิตผนึกมันไว้ใต้ดิน
ครั้งนั้น มันพลาดท่า
ถูกขังอยู่ไม่รู้กี่ปี กว่าจะออกมาได้