พลังปราณขั้นฮว่าฝานของหลินหว่านเอ๋อร์ก่อตัวเป็นจอแสงสีขาวล้อมรอบร่าง
ดาบของนางรวดเร็วนัก ทุกกระบวนทิ่มแทงไปยังจุดสำคัญของฉยงฉี
ดวงตา ลำคอ หัวใจ
แต่เกล็ดของฉยงฉีหนาเกินไป ดาบของหลินหว่านเอ๋อร์ปักลงไปไม่ก่อให้เกิดบาดแผลแม้แต่น้อย
ฉยงฉีไม่แม้แต่จะหลบ มันยืนนิ่ง ปล่อยให้หลินหว่านเอ๋อร์โจมตีตามอำเภอใจ
"เจ้ามีแค่นี้เองหรือ"
"มนุษย์บนดาวดวงนี้ช่างอ่อนแอเสียจริง!"
เสียงของฉยงฉีทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยการเย้ยหยัน
ร่างกายของมันคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างการต่อสู้
พลังของมันกำลังฟื้นคืน ทุกวินาทีแข็งแกร่งกว่าวินาทีก่อนหน้า
คิ้วของหลินหว่านเอ๋อร์ขมวดแน่น
นางรู้ว่าไม่อาจยืดเยื้อ ยิ่งยืดเยื้อ อสูรตนนี้ก็ยิ่งแกร่ง
นางต้องสยบศึกโดยเร็ว
นางกัดปลายลิ้น โลหิตบริสุทธิ์กระอักลงบนดาบ กระบี่ยาวส่งเสียงแหลมกังวาน แล้วแสงก็สว่างจ้าขึ้น
ร่างทั้งร่างของนางกลายเป็นลำแสงสีขาวสายหนึ่ง พุ่งตรงไปยังดวงตาซ้ายของฉยงฉี
ศีรษะของฉยงฉีเบี่ยงเล็กน้อย ใบดาบเฉียดผ่านหางตามันไป ทิ้งรอยเลือดตื้นๆ ไว้เส้นหนึ่ง
ฉยงฉีตะลึงไปชั่วขณะ แล้วหัวเราะออกมา
"น่าสนใจ ขั้นฮว่าฝานขั้นต้นยังสามารถทำร้ายข้าได้"
มันยกอุ้งเท้าขึ้น ฟาดฟันไปทางหลินหว่านเอ๋อร์
หลินหว่านเอ๋อร์หลบทัน แต่พายุกรงเล็บกวาดผ่านหัวไหล่นาง อาภรณ์สีขาวถูกฉีกขาด หัวไหล่เป็นรอยเลือดเส้นหนึ่ง
นางถอยหลังไปหลายก้าว ลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ หายใจหอบ
พลังปราณของนางสูญเสียไปมาก แต่อสูรยังคงแข็งแกร่งขึ้น
ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์เลื่อนไหลเร็วราวกับสายน้ำ
"หลินหว่านเอ๋อร์บาดเจ็บแล้ว!"
"อสูรตัวนั้นร้ายกาจเกินไป! แม้แต่ขั้นฮว่าฝานก็สู้ไม่ได้!"
"ทำอย่างไรดี? หลิวตี้เล่า? หลิวตี้รีบมาเร็ว!"
"หลิวตี้ก็เป็นขั้นฮว่าฝานมิใช่หรือ?"
"หลิวตี้อยู่หรือไม่? มีใครเห็นหลิวตี้ไหม?"
"เมื่อครู่มีคนเห็นหลิวตี้ปรากฏตัวข้างกายอสูรสีดำตัวนั้น!"