“เธอหมายความว่า ให้เปิดถ่ายทอดสดสอนทุกคนบำเพ็ญเซียนอย่างนั้นหรือ”
หลินหว่านเอ๋อร์นั่งตรงข้ามหลิวตี้ ในมือถือชาหนึ่งถ้วย แววตามีบางอย่างที่บอกไม่ถูก
เธอมองหลิวตี้ราวกับมองคนแปลกหน้า
หลิวตี้พิงโซฟา ไขว่ห้าง สีหน้าสงบนิ่ง
“อืม”
หลินหว่านเอ๋อร์วางถ้วยชา โน้มตัวไปข้างหน้า
“ด้วยนิสัยของนายแล้ว ไม่น่าทำเรื่องแบบนี้”
“……”
หลินหว่านเอ๋อร์รอครู่หนึ่ง คิดว่าเขาจะอธิบาย
เขาไม่ได้อธิบาย
เธอขมวดคิ้ว คิดแล้วถามอีก
“นายคิดว่าควรสอนทุกคนอย่างเป็นระบบงั้นสิ”
“ไม่งั้นมีแค่เคล็ดวิชากับศิลาวิญญาณ ปล่อยให้พวกเขาหัดเอง คงต้องหัดกันอีกนาน”
“อืม”
หลินหว่านเอ๋อร์มองหลิวตี้ นิ่งไปหลายวินาที
แล้วแววตาของเธอก็เปลี่ยน จากงุนงงกลายเป็นชื่นชม
จากชื่นชมกลายเป็นบางอย่างที่พูดไม่ออก
มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความทอดถอนใจ
“หลิวตี้ ฉันนึกไม่ถึงว่านายจะเสนอเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”
“ปกตินายไม่ชอบพูด ไม่ชอบร่วมกิจกรรมกลุ่ม ไม่ชอบตอบข้อความ”
“ฉันนึกว่านายไม่สนใจอะไรในโลกนี้เลย”
หลิวตี้ไม่พูด
“แต่ที่จริงนายสนใจ”
หลินหว่านเอ๋อร์พูดต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเรื่อยๆ
“นายแค่มีวิธีของตัวเอง”
“นายไม่ชอบตามกระแส ไม่ชอบแสดงตัวต่อหน้าคนเยอะๆ แต่นายทำเรื่องจริง”
“นายเห็นว่าทุกคนมีแค่ศิลาวิญญาณกับเคล็ดวิชา ลองหัดเองยากเกินไป ก็เลยคิดถึงการถ่ายทอดสด”
“นายอยากให้คนจำนวนมากขึ้นก้าวสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนได้เร็วขึ้น อยากให้หัวเซี่ยแข็งแกร่งเร็วขึ้น”
เธอหยุดนิดหนึ่ง แววตามีแสงสว่าง
“นายน่ะ ปากไม่พูดอะไร แต่ในใจใส่ใจทุกอย่าง”
หลิวตี้มองเธอ แบมือ
เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพราะที่หลินหว่านเอ๋อร์พูด
สนใจโลกนี้ อยากให้หัวเซี่ยแข็งแกร่ง ในใจใส่ใจทุกคน
เขาไม่เคยคิดแม้แต่นิดเดียว
เขาแค่ต้องการเร่งความคืบหน้าการบำเพ็ญเซียนของทุกคน