ผู้อำนวยการเจิ้งขมวดคิ้ว ยกมือไปสัมผัส
แรงต้านอ่อนโยนผลักเขากลับมา
ไม่ให้เขาเข้าไป
เขาดึงมือกลับ
จากนั้นก็หันไปพูดกับลูกน้องด้านหลังว่า "เรื่องนี้ ห้ามบอกใครทั้งนั้น"
ลูกน้องชะงักไป "แต่ผู้อำนวยการเจิ้งครับ ทางเบื้องบน—"
"ข้าบอกว่า ห้ามบอกใครทั้งนั้น"
น้ำเสียงของผู้อำนวยการเจิ้งเย็นเยียบ
"เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง ใครกล้าเอาไปพูดข้างนอก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
ลูกน้องสบตากัน แล้วก้มหน้านิ่งเงียบ
ผู้อำนวยการเจิ้งมองไปยังช่องทางมืดดำนั้นอีกครั้ง แววตาสับสน
จากนั้นหมุนตัวเดินออกจากเหมือง
ในเวลาเดียวกัน อีกโลกหนึ่ง
ทวีปเทียนซี ตระกูลหลิน
ตะเกียงในห้องลับดับไปดวงหนึ่ง
ตะเกียงนั้นคือวิธีการที่บรรพชนวางไว้บนตัวหลินหว่านเอ๋อร์ ตราบใดที่นางยังมีชีวิต ตะเกียงก็จะสว่างอยู่
ตะเกียงดับ ไม่ใช่ตาย แต่—ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว
บรรพชนนั่งอยู่หน้าตะเกียง มองดูตะเกียงที่ดับดวงนั้น ผู้ซึ่งสุขุมมาโดยตลอดกลับเงียบงัน
เขามีชีวิตมานับพันปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน ผ่านชีวิตและความตายมาหลายครั้ง
เขาคิดว่าตนดูทุกอย่างจางลงแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อมองดูตะเกียงที่ดับดวงนั้น มือของเขากลับสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะหลินหว่านเอ๋อร์ แต่เป็นเพราะตระกูลหลิน
เขาเป็นขั้นฮว่าฝานเพียงคนเดียวของตระกูลหลิน
เขาอยู่ ตระกูลหลินก็อยู่
เขาหมดลม ตระกูลหลินก็สิ้น
ตระกูลขั้นฮว่าฝานพวกนั้นรอคอยวันนี้มานานแล้ว วนเวียนอยู่เหนือตระกูลหลินเหมือนนกแร้ง รอให้เขาสิ้นลม แล้วโฉบเข้ามาฉีกทึ้งตระกูลหลิน