เขานึกถึงหลินหว่านเอ๋อร์ นึกถึงจางเหว่ย นึกถึงหลี่น่า นึกถึงฟ่างหย่วน นึกถึงหลิวตี้
แต่ละคนเก่งกว่าเขา แต่ละคนเดินนำหน้าเขาไปก่อน
เขาไม่ยอม
"ได้"
"ข้าฟังเจ้า"
เสียงนั้นหัวเราะ
"แบบนี้สิถึงจะถูก"
จ้าวเหลี่ยเก็บไม้ซ่อนวิญญาณ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง
หลินหว่านเอ๋อร์กำลังจัดเอกสารในห้องทำงานสุดทางเดิน
เขาเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป
"หลินหว่านเอ๋อร์ เรื่องถ่ายทอดสด ข้าอยากมาเป็นผู้สอน"
หลินหว่านเอ๋อร์เงยหน้ามองเขา
"เจ้า?"
"ใช่"
จ้าวเหลี่ยยืดอก
"ข้าเป็นจินตันขั้นปลาย ระดับพลังถึง ปากก็ดี ไม่กลัวเวที"
"ก่อนหน้านี้ตอนอยู่สำนักกระบี่ ข้าสอนศิษย์ประจำ มีประสบการณ์"
หลินหว่านเอ๋อร์มองเขาครู่หนึ่งแล้วยิ้ม
"ได้ เจ้าไป"
จ้าวเหลี่ยชะงัก "ไม่ต้องทดสอบหรือ"
"ไม่ต้อง"
หลินหว่านเอ๋อร์ลุกขึ้น ตบบ่าเขา
"เจ้ามีใจเช่นนี้ ข้าก็สบายใจแล้ว"
"มีพวกเจ้า หัวเซี่ยจะไม่รุ่งเรืองได้อย่างไร"
น้ำเสียงนางจริงใจ แววตาเอ็นดู
จ้าวเหลี่ยถูกนางมองจนใจสั่น แต่บนหน้าไม่แสดงอะไรออกมา
เขายิ้มแล้วพูดว่า "งั้นข้ากลับไปเตรียมตัว"
เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน ตอนประตูปิด รอยยิ้มก็หายวับ
เขาลูบไม้ซ่อนวิญญาณในอก หายใจลึกแล้วรีบเดินกลับห้อง
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ วิญญาณผู้บำเพ็ญมารตนนั้นกำลังหัวเราะเยาะอยู่ในไม้ซ่อนวิญญาณ