ด้านนอกตำหนักจักรพรรดิ
เหล่ามหาจักรพรรดิและจักรพรรดิเทียมที่นอนอยู่บนพื้น เหมือนกองสินค้าที่ถูกทิ้งเกะกะ
กระจัดกระจายทั่วทั้งลานกว้าง
เจียงอู่ ทหารผ่านศึกยืนอยู่บนอัฒจันทร์ ใจสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
เขามีชีวิตมาทั้งชาติ รบเป็นร้อยเป็นพันครั้ง
ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสักวัน
ที่มหาจักรพรรดิเผ่าเซียนและเผ่าอสูร จะนอนเหมือนหมาตายอยู่บนลานเบื้องล่างของเขา
"พวกนี้... เป็นมหาจักรพรรดิทั้งหมดเลยงั้นหรือ?"
หานเย่อีจ้องมองเซียวเหย่เซียนเขม็ง
หลายพันปีก่อน คนผู้นี้เองที่สังหารบุตรชายเขาในสนามรบ
ฝ่ามือเดียวฟาดลงมา บุตรชายเขาก็สิ้น
เขาเข้าร่วมสงครามเพื่อล้างแค้นให้บุตร
สุดท้ายจบลงด้วยความพิการ
เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้เห็นวันนี้
บัดนี้ศัตรูอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
เขาสูดหายใจลึก ระงับอารมณ์ของตน มหาจักรพรรดิเผ่ามนุษย์อยู่ที่นี่ มันไม่ใช่ที่ของเขาที่จะตัดสินใจ
ชายฉกรรจ์หัวโล้นหดตัวอยู่ด้านหลัง สีหน้าเปี่ยมความหมาย
เขามองมหาจักรพรรดิบนพื้น แล้วมองหลิวตี้ที่ยืนอยู่ข้างจักรพรรดิ
มองกลับไปกลับมาหลายครั้ง ราวกับกำลังยืนยันว่าสองคนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันหรือไม่
ชายชราหูแหว่งข้าง ๆ พูดพึมพำ "บัดซบ มหาจักรพรรดิมันไม่เห็นค่าเลยตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ชายฉกรรจ์หัวโล้นไม่ตอบ
เขานึกถึงตอนที่ตัวเองยังหนุ่ม เคยมีผู้ข้ามเคราะห์ผ่านบ้านเกิดพวกเขา
คนทั้งเมืองคุกเข่า ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้า
ตอนนั้นเขาคิดว่าผู้ข้ามเคราะห์เป็นดั่งดวงตะวันบนฟ้า ทำได้แค่มองดูจากระยะไกล เข้าใกล้ไม่ได้