จักรพรรดิมองพวกเขาทั้งสี่ ความคิดหนึ่งแวบขึ้นในหัว
แต่ภายในใจหาได้สงบนิ่งไม่ กลับตกตะลึงยิ่งกว่าทหารเก๋าบนอัฒจันทร์เสียอีก
เขารู้มานานแล้วว่าเต๋าของหลิวตี้คือสามเต๋าบน
เต๋าแรกเริ่ม ต้นกำเนิดสรรพสิ่ง บ่อเกิดชีวิต รากฐานการดำรงอยู่
การรักษาแผลจากเต๋า แค่เรื่องเล็กน้อยต่อหน้าสามเต๋าบน เพียงแค่ยกมือเท่านั้น
แต่รู้ก็ส่วนรู้ เห็นกับตากลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
บาดแผลบนร่างทหารเก๋าเหล่านั้น ทั่วเก้าทวีปสวรรค์ไม่มีใครรักษาได้
แผลจากเต๋าที่เผ่าเซียนทิ้งไว้ ไร้ผู้แก้ได้
บัดนี้หลิวตี้ทำได้ อย่างง่ายดาย ไม่เสียแรงแม้แต่น้อย
หลิวตี้ไม่ได้หยุด
เขาเดินไปตรงหน้าหานเย่อี ยื่นมือออก
แสงสีเขียวอ่อนสว่างขึ้นอีกครั้ง
……
ต่อมาคือชายฉกรรจ์หัวโล้น
แล้วก็……
เวลาไม่ถึงหนึ่งชาชา ทหารเก๋าพิการบนอัฒจันทร์ก็ฟื้นคืนสภาพทั้งหมด
แขนขาดงอกแขนใหม่ ขาขาดงอกขาใหม่ ตาบอดกลับมามองเห็นแสงสว่าง
“บุญคุณใหญ่หลวงของท่านผู้อาวุโส พวกเรามิอาจลืมเลือน!” ทุกคนกล่าวพร้อมกัน
หลิวตี้มองพวกเขาแล้วกล่าว
“ยังไม่จบหรอก”
“คารวะอะไร?”
ทหารเก๋าเงยหน้า ไม่เข้าใจความหมายของเขา
หลิวตี้หันหลัง เดินไปทางเหล่าตี้และจักรพรรดิเทียมที่นอนอยู่บนพื้น
เหล่าตี้และจักรพรรดิเทียมมองเขาเดินเข้ามา มีปฏิกิริยาต่างกันไป
หลิวตี้เดินไปตรงหน้าพวกเขา
โบกมือเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
วิถีแห่งเถ้าธุลี
ร่างของเหล่าตี้และจักรพรรดิเทียมเริ่มสลายหายไป