หลิวตี้ทะลุมิติมาที่ทวีปเทียนซี ก็ตกลงมาอยู่ใกล้หมู่บ้านนี้เอง
พรานในหมู่บ้านรับเลี้ยงเขา ให้ข้าวให้น้ำ ใส่เสื้อผ้าให้ สอนล่าสัตว์ สอนหนังสือให้
พวกเขาไม่มีพลังฝึกตน เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา
แต่พวกเขามอบบ้านให้เขาหลังหนึ่ง
ต่อมา สำนักสายวิถีอันชอบธรรมแห่งหนึ่งผ่านมาที่นี่
ไม่รู้เพราะอะไร ก็ถือวิสาสะกวาดล้างหมู่บ้านทิ้ง
ไร้เหตุผล ไร้สาเหตุ
เพียงแค่ถือวิสาสะ
วันนั้นหลิวตี้ไม่อยู่ในหมู่บ้าน เขาเข้าป่าล่าสัตว์ พอกลับมาก็เห็นแต่ศพเกลื่อนพื้น กับบ้านที่ยังลุกไหม้อยู่
พ่อแม่บุญธรรม น้องสาว เพื่อนบ้าน เพื่อนฝูงของเขา ตายกันหมด
เขาคุกเข่าอยู่หน้าเศษซาก คุกเข่าทั้งวันทั้งคืน จากนั้นก็ลุกขึ้น ออกเสาะหาหนทางเซียน เริ่มฝึกบำเพ็ญ
ฝึกอย่างบ้าคลั่ง ฝึกอย่างไม่กลัวตาย
เขาใช้เวลาร้อยปี หาเจอสำนักนั้น และสังหารล้างสำนัก
เขาถามเจ้าสำนักว่า “ฆ่าพวกเขาทำไม”
เจ้าสำนักตอบว่า “จำไม่ได้แล้ว แต่มนุษย์ธรรมดาเป็นแค่แมลงเดนตาย อยากฆ่าจะต้องมีเหตุผลด้วยหรือ”
หลิวตี้ฆ่าเขา
แล้วกลับมาสร้างป้ายหลุมศพให้คนทั้งหมู่บ้าน
ตอนนี้ เขามีวิธีคืนชีพให้พวกเขาแล้ว
หลิวตี้ยืนอยู่บนทุ่งรกร้างนั้น ตรงหน้ามีป้ายหลุมศพนิรนามสี่ป้าย
สามป้ายแรกเป็นของพ่อแม่บุญธรรมกับน้องสาวของเขา
หลิวตี้มองป้ายหลุมศพที่สี่ เงียบอยู่นาน
ป้ายนั้นเป็นของผู้หญิงที่เขารัก
ไม่ใช่คนในบ้านพ่อแม่บุญธรรม แต่เป็นคนที่เขารู้จักในโลกบำเพ็ญเซียน
นางเคยช่วยชีวิตเขา อยู่เคียงข้างในยามที่ลำบากที่สุด มอบความหวังให้ในช่วงที่เขาสิ้นหวังที่สุด