ตอนที่เยว่ชิงหานพูดประโยคนั้นออกไป นางก็รู้สึกเสียใจในทันที
นางจะไม่รู้จักสงวนท่าทีเช่นนี้ได้อย่างไร?
นางเป็นเทพธิดาแห่งตระกูลเทพจันทรา เป็นหญิงในฝันของชายหนุ่มรูปงามนับไม่ถ้วนในจักรวาล
ต่อให้จะแต่งงาน ก็ต้องมีการหยอกเย้าผลัดกันไปมาก่อน ต้องให้อีกฝ่ายเอ่ยปากขอหลายครั้งหลายคราว ต้องให้แม่สื่อมาที่เรือน ต้องให้สินสอดกองพะเนินเทินทึก
จะพูดออกไปตรงๆ เช่นนี้ได้อย่างไร? ใบหน้าของนางแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ถูกนางกดข่มลงไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของโจวเทาและผู้อาวุโสอีกหลายคนเปล่งประกายขึ้นมา
พวกเขาสบตากัน รอยยิ้มที่มุมปากเก็บไว้ไม่อยู่เลยสักนิด
"เห็นหรือไม่? จักรพรรดิอสูรก็คือจักรพรรดิอสูร การพิชิตใจสตรีได้นั้น เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดแล้ว"
ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ ผงกศีรษะ เห็นด้วยอย่างยิ่ง
"ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง นี่เป็นเรื่องธรรมดามาก เมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน พวกเราเองก็ไม่ใช่เช่นนั้นหรือ?"
ผู้อาวุโสอีกคนเสริมขึ้น น้ำเสียงแฝงด้วยความรำพึง
"ในตอนแรก ท่านจักรพรรดิอสูรช่วยพวกเราให้พ้นจากความทุกข์ยากลำเค็ญ มิเช่นนั้นป่านนี้พวกเราคงถูกผู้บำเพ็ญวิถีอันชอบธรรมขั้นต้าฉิงขั้นสูงสุดคนนั้นฆ่าตายหมดสิ้นแล้ว"
"ตั้งแต่วันนั้นมา พวกเราก็สาบานว่า ชีวิตนี้จะติดตามท่านจักรพรรดิอสูร ไม่มีวันหันหลังกลับเด็ดขาด"
พวกเขาสบตากัน มองเห็นสิ่งเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย นั่นคือความภักดี
ไม่ใช่ความภักดีที่ถูกบังคับ แต่เป็นความภักดีที่ออกมาจากใจจริง ด้วยความยินยอมพร้อมใจ
สตรีตรงหน้าผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าเองก็ต้านทานเสน่ห์ของท่านจักรพรรดิอสูรไม่ไหวเช่นกัน
หลิวตี้มองเยว่ชิงหาน นิ่งเงียบ