หลิวตี้ได้ยินดังนั้นก็นึกถึงคำพูดของปี้ฮั่นเมื่อครั้งอยู่บนดาวน้ำเงิน
ปี้ฮั่นกล่าวว่าขอบเขตจักรพรรดิจำเป็นต้องเข้าใจเต๋า เข้าใจต่ำกว่าสิบส่วนคือจักรพรรดิเทียม สิบส่วนถึงเก้าสิบส่วนคือมหาจักรพรรดิ
มันไม่ได้บอกว่าเข้าใจได้มากที่สุดแค่สิบเก้าส่วน
แสดงว่าในการรับรู้ของมัน สามารถเกินสิบเก้าส่วนได้
แต่ฝั่งเก้าสวรรค์กลับบอกว่าไม่สามารถเกินสิบเก้าส่วนได้!
เป็นไปได้ว่าปี้ฮั่นผิด หรือการรับรู้ของจักรพรรดิก็ไม่ครอบคลุม
หรืออีกที รากวิญญาณของเขาพิเศษมาก พิเศษจนสามารถเลี่ยงข้อจำกัดของกฎจักรวาลได้
เขาคิดหลายข้อสันนิษฐาน แต่ไม่มีข้อไหนยืนยันได้
"เช่นนั้นก็ถือว่าข้าเป็นคนพิเศษแล้วกัน"
"อย่างไรเสีย 'ใช้ร่างเป็นอาวุธ' ก็เป็นหนทางที่ไม่มีใครเคยเดิน ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"
จักรพรรดิมองเขา ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย
ชายคนนี้แข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น
จู่ ๆ จักรพรรดิก็รู้สึกว่า ตนฝึกฝนมานานหลายปี มีชีวิตมานานปี ทุกสิ่งที่เคยภาคภูมิ เมื่ออยู่ต่อหน้าคนผู้นี้กลับไม่มีค่าอันใด
แต่จะเป็นไรไป?
คนผู้นี้เป็นเผ่ามนุษย์ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
เขาจะแข็งแกร่งกว่าเผ่าเซียน แข็งแกร่งกว่าเทวะ แข็งแกร่งกว่าใครก็ไม่สำคัญ
ขอเพียงเขาเป็นมนุษย์ เขาก็คือความมั่นใจของเผ่ามนุษย์
จักรพรรดิหัวเราะออกมา หันไปมองมหาจักรพรรดิทั้งสองที่อยู่ข้างกาย
"พอได้แล้ว เลิกตะลึงได้แล้ว สหายหลิวเต๋าเป็นคนของเผ่ามนุษย์ เขายิ่งแข็งแกร่ง เผ่ามนุษย์ก็ยิ่งเข้มแข็ง นี่เป็นเรื่องดี"
"ไปเถอะ กลับกันเถอะ"
"สหาย เจ้ามีแผนอะไรต่อ?"