หลิวตี้คิดในใจ
จักรพรรดิผู้นี้ไม่ธรรมดา ดูจากแค่สองคำก็วิเคราะห์อะไรได้ตั้งมากมาย
เขานึกถึงดินแดนฮุ่นตุ้นนั้น นึกถึงสิ่งที่เหมือนดวงดาวพวกนั้น
นึกถึงตอนที่สัมผัสหนึ่งในนั้นแล้วเข้าใจวิถีแห่งเต๋าแรกเริ่ม
รู้สึกว่าก็ไม่ได้ยากอะไรนี่นา ข้ายังมี 'เถ้าธุลี' อีกอย่างหนึ่ง จะไม่พูดให้เจ้าตกใจเล่นหรอก
จักรพรรดิถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วประสานมือคำนับอีกครั้ง
"มนุษย์อย่างข้าที่ได้พบสหายหลิวเต๋าเช่นท่าน นับเป็นโชคดีของมวลมนุษย์"
ยายแก่และชายวัยกลางคนก็ก้มตัวคำนับตามไปด้วย
หลิวตี้มองพวกเขา แล้วพยุงแขนของจักรพรรดิขึ้น
"สหาย ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าติดค้างมนุษย์อยู่หนึ่งบุญคุณ เรื่องนี้ข้าไม่ลืมหรอก"
หลิวตี้มองจักรพรรดิ แล้วถามขึ้น
"สหายจักรพรรดิ ท่านดูระดับความเข้าใจในเต๋าอย่างไร?"
จักรพรรดินิ่งไปครู่หนึ่ง มองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
เขาคิดว่าหลิวตี้เชี่ยวชาญสามเต๋าบนถึงเพียงนี้ เรื่องพวกนี้ก็น่าจะรู้แจ้งเห็นจริงหมดแล้ว
"สหายดูไม่ออกหรือ?" จักรพรรดิถาม
หลิวตี้ส่ายหน้า
เต๋าของเขาเข้าใจแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองเข้าใจไปมากน้อยแค่ไหน แล้วก็วัดไม่เป็น
จักรพรรดิพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก
พลิกมือขวาขึ้น มีระฆังเล็ก ๆ ลอยเด่นอยู่กลางฝ่ามือ
ระฆังสีทองอร่ามทั้งใบ ขนาดเท่าฝ่ามือ ลอยอยู่เหนือฝ่ามือ หมุนไปอย่างเชื่องช้า
บนผนังระฆังมีลวดลายที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับตัวระฆัง
ลวดลายพวกนั้นเหมือนวงปีของต้นไม้ ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ รวมตัวกันที่ยอดระฆัง
"นี่คืออาวุธเต๋าของข้า"
ในน้ำเสียงของจักรพรรดิแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย