"ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าสามคนนี้มาเพื่อการนั้นด้วยสินะ เรื่องของมนุษย์คนนั้น?"
"ใช่"
มหาจักรพรรดิเผ่าอสูรที่เป็นหัวหน้าพยักหน้า น้ำเสียงเจือแววแค้น
"มนุษย์คนนั้นสมควรตาย เขาทำลายบ้านเมืองเรา ฆ่าเผ่าพันธุ์เรา ลบล้างมรดกของเรา"
"แค้นนี้ เผ่าอสูรต้องชำระ"
"พวกข้าเห็นพวกเซียนหกคนมาหาเผ่าอสูร ก็เลยตามมา"
"เผ่าเซียนจะผูกสัมพันธไมตรี เผ่าอสูรขอนับรวมด้วยสักส่วน"
ป้าเฉินเซียนมองดูเขาแล้วผงกศีรษะ
"ตกลง สามเผ่าร่วมมือ โอกาสชนะก็ยิ่งมาก"
จักรพรรดิอสูรมองดูมหาจักรพรรดิเผ่าอสูรสามคนที่อยู่ในสภาพโทรมทรุดแล้วครุ่นคิดในใจ
สามเผ่าพันธุ์ เซียน อสูร และมาร ร่วมมือกันรับมือมนุษย์เพียงคนเดียว
ทัพหลวงเช่นนี้ ในหน้าประวัติศาสตร์ของเก้าทวีปสวรรค์ยังไม่เคยมีมาก่อน
แต่มนุษย์คนนั้นคู่ควรกับศึกนี้กระนั้นหรือ?
เขาลองชั่งใจดู แล้วตัดสินใจจะดูความจริงใจของเผ่าเซียนก่อน
"สหายป้าเฉินเซียน ท่านว่ามนุษย์คนนั้นเก่งกาจยิ่งนัก แต่ความเก่งกาจของเขาอยู่ตรงไหนกันแน่? พวกท่านเคยประมือกันมาแล้ว น่าจะรู้ดีที่สุด"
ป้าเฉินเซียนเงียบไปชั่วขณะ
"ความเก่งของเขาอยู่ที่เตานั่น"
เขารำลึกถึงศึกครั้งนั้น
"เตาลูกนั้น เป็นสีดำสนิททั้งใบ พลังป้องกันน่าทึ่ง ตอนนั้นหกเราร่วมมือกัน บวกด้วยกระบี่สังหารเซียน ก็ยังทลายมันไม่เข้า"
มกุฎจักรพรรดิเผ่าเซียนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างผงกหัว สีหน้าหมองคล้ำยิ่ง
"มิใช่ทลายไม่เข้า แต่ถึงขั้นไม่มีรอยขีดข่วนเลยด้วยซ้ำ เตานั่นวางตั้งไว้ตรงนั้น การโจมตีทั้งหมดของเราพุ่งชนเหมือนฟาดลงบนแผ่นเหล็ก พวกเรากลับสะเทือนจนกระอักเลือดกันเอง"