ก่อนเข้านอน จินซุ่ยรับรองเท้าปักดอกไม้แล้วเก็บเข้ามิติ
ไม่มีห้องส่วนตัว นางจึงไม่สะดวกนำรองเท้าปักดอกไม้ของเจ้าสาวปริศนาออกมาศึกษา
พรุ่งนี้ค่อยหาจังหวะลองดูก็แล้วกัน
...
วันต่อมา จินซุ่ยตื่นแต่เช้าไปนั่งเกวียนวัวจากหมู่บ้านไปตัวเมือง
บังเอิญวันนี้เป็นวันตลาดนัด
ตลาดนัดคือการจับจ่ายซื้อขายของที่นี่ จัดทุกหกวัน โดยเวียนกันไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ
ในวันตลาดนัดตัวเมืองจะครึกครื้นมาก ผู้คนจากสารทิศต่างหวังว่าจะได้ของดีราคาถูกจากการจับจ่ายครั้งนี้
จินซุ่ยมาถึงเร็วจึงได้นั่งเกวียนวัว
เหล่าป้า ๆ ที่มาตามหลังไม่มีโชคดีเช่นนั้น
ผู้คนมากมายเบียดเสียดกันขึ้นเกวียน
จินซุ่ยถูกเบียดอยู่ท่ามกลางเหล่าป้า ๆ โอนเอนไปตามฝูงชน
นางรูปร่างบางเฉียบ ใบหน้าซีดเผือด ดูก็รู้ว่าอ่อนแอ
ป้าสุยฮวาที่อยู่ไม่ไกลตะโกนเสียงดัง: “อย่าเบียดกันได้แล้ว ใครตามไม่ทันก็เดินเอาเองเถอะ เบียดขึ้นมาอีกวัวก็ทนไม่ไหว”
เฒ่าเติ้งคนขับเกวียนก็เริ่มไล่คน “ลงไป ลงไป ถ้าทำวัวบาดเจ็บ พวกเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ”
ในยุคนี้ วัวมีค่ายิ่งนัก!
เฒ่าเติ้งขับเกวียนวัวจากไป เหลือเพียงคนที่เหลือต่างพากันด่าทอ แล้วจำใจเดินเท้าไปตัวเมือง
จากกองกำลังแม่น้ำแดงถึงตัวเมืองต้องเดินหนึ่งชั่วโมง
สำหรับคนที่นี่ ระยะทางเท่านี้ไม่ถือว่าไกล
แต่สำหรับจินซุ่ยแล้ว ถือเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง
จินซุ่ยตบอกตัวเอง โชคดีที่ระบบเตือนให้มาถึงเร็ว
ไม่อย่างนั้น ด้วยภาพลักษณ์ที่เพิ่งแท้งลูกของนาง คงเดินเท้าไปตัวเมืองไม่ไหวแน่