"กำไลข้อมือมุกเส้นนั้น ยังเป็นเธอบอกเองว่า ไม่เคยมีใครส่งของสวยงามขนาดนี้ให้เธอ"
"เธอแค่อยากดู ข้าก็เลยถอดให้ดู ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นเหตุผลที่เธอใช้ใส่ร้ายข้า"
ฉินซู่ซู่ร้องไห้น้ำตานองหน้า
แม้แก้มจะแดงก่ำเพราะถูกจินซุ่ยตบ แต่ตอนนี้ยังไม่บวมมากนัก
เมื่อมองเผินๆ ก็เหมือนเธอถูกจินซุ่ยรังแกจนสาหัส
ชวนให้คนสงสารเป็นอย่างยิ่ง
อย่างน้อย ไอ้คนหางของเธอก็คิดเช่นนั้น
ปัญญาชนชายคนหนึ่งก้าวออกมา พูดอย่างองอาจว่า "เฉินจินซุ่ย ตัวเองไม่รู้จักรักษาตัวเอง ถูกเว่ยเจี้ยนกั๋วมองเห็นร่างกาย แต่งงานกับเขาก็เป็นเรื่องที่ตัวเองเลือกเอง"
"ปัญญาชนฉินนั้นบริสุทธิ์และใจดี แค่ไหน พวกเราต่างเห็นกันอยู่ เธอจะไปวางแผนใส่ร้ายเธอได้อย่างไร กลับเป็นเธอ พอกลับมาถึงก็รังแกเธอเสียเลย!"
"เป็นตัวเองที่มีปัญหา ยังจะตีกลับเข้าหาผู้อื่นอีก ช่างไร้เหตุผลเสียจริง!"
จินซุ่ยเกือบหัวเราะออกมากับความโง่เขลาของเขา นางถามว่า "แกเร่งรีบออกโรงแทนเธอขนาดนี้ ดูท่ากำไลข้อมือมุกเส้นนั้นของฉินซู่ซู่จะเป็นของที่แกส่งให้เธอสินะ แกกำลังไล่จีบเธออยู่?"
หลิวหยาง ปัญญาชนหน้าขึ้นสีแดงทันที
เขาชะเง้อมองฉินซู่ซู่อย่างลับๆ พอสบตากับดวงตาชุ่มฉ่ำของฉินซู่ซู่ ก็รีบรวบรวมความกล้าพูดว่า "ถูกต้อง ข้ากำลังไล่จีบปัญญาชนฉินอยู่"
จินซุ่ยทำเสียงจิ๊จ๊ะสองที พร้อมถอนหายใจว่า "น่าเสียดายนะ ปัญญาชนฉินเขาไม่เห็นแกอยู่ในสายตาเลย แกไล่ตามเธอแต่เธอกลับไปพัวพันกับปัญญาชนฮั่วตลอด สร้างความวุ่นวายให้ปัญญาชนฮั่วไม่น้อยเลย"
"ที่ข้าพูดถูกต้องไหม ปัญญาชนฮั่ว?"
ฮั่วเซี่ยงวี่ คือคนที่พูดตั้งแต่แรกว่าแม่ของฉินซู่ซู่ยังไม่ตาย เรื่องมรดกนั้นไร้สาระสิ้นดี
เขากับฉินซู่ซู่และอวังต้าจวนมาจากที่เดียวกัน
ฮั่วเซี่ยงวี่อยากจะสะบัดฉินซู่ซู่ให้พ้นตัวเหลือเกิน
เขารีบพูดเสริมทันที "ถูกต้อง! ฉินซู่ซู่ ในเมื่อเจ้ารับของขวัญจากหลิวหยางแล้ว ก็แสดงว่าในใจเจ้าก็มีเขา"
"ขอร้องล่ะ ต่อไปอย่ามาวุ่นวายกับข้าอีก"