หยางกุ้ยฮวาเห็นเฉินจินซุ่ยแล้ว ความแค้นในดวงตาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
ผู้หญิงต่ำช้าคนนี้ ตีลูกชายของนางไม่พอ ยังไม่ยอมรับอีก กลับกล่าวหาว่าลูกนางต่างหากที่ผิด!
นางตื่นเต้นมากจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
"อ๊าาา แม่หยำฉานี่ กล้าตีลูกแม่ ได้ เดี๋ยวแม่จะฉีกหน้าแกเดี๋ยวนี้!"
หยางกุ้ยฮวาพุ่งเข้าไปจะข่วนหน้าจินซุ่ย แต่ถูกคนขวางไว้
ป้าสุยฮวาหน้าเคร่ง "หยางกุ้ยฮวา เรื่องยังไม่ทันสืบให้รู้แน่ชัด ข้าไม่มีทางปล่อยให้แกแตะต้องตัวเฉินจือชิงเด็ดขาด"
จินซุ่ยพูดเสริมข้างๆ "ใช่แล้ว ใครบอกว่าข้าตีใคร ข้าเห็นพวกแกตั้งใจมาหาเรื่องกันมากกว่า อยากกวนข้าให้ข้าทำงานวิจัยไม่ได้เรื่อง!"
"พวกแกอยากทำลายความสามัคคีของประชาชน ถ่วงความเจริญก้าวหน้าของชาติบ้านเมือง!"
"ถ้ายังกล้าป้ายสีข้าอีก ข้าจะแจ้งความให้ตำรวจมาตรวจสอบหาความจริงเอง"
ข้อหานี้ใหญ่หลวงเกินไป พ่อเว่ยที่อยู่ในฝูงชนนั่งไม่ติดจริงๆ
พ่อเว่ยเกือบจะก้าวออกมาพร้อมกับหัวหน้ากองพล
"หยางกุ้ยฮวา ไม่มีหลักฐานอะไร แกพูดอะไรตามอำเภอใจไม่ได้" หัวหน้ากองพลขมวดคิ้วแน่น สายตาเต็มไปด้วยความรำคาญ "ทั้งกองพล มีแต่บ้านแกที่ชอบก่อเรื่อง ผ่านไปไม่กี่วันก็เรื่องหนึ่ง ไม่อายกันบ้างหรือไง!"
หยางกุ้ยฮวาไม่ยอม "ลูกข้าบอกแล้วว่าเป็นเฉินจินซุ่ยคนนี้..."
นางพูดยังไม่ทันจบ พ่อเว่ยก็ดึงนางก้มหน้ากลับบ้าน
คนที่มุงดูอยู่พากันหลีกทางให้ราวกับไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วย
หยางกุ้ยฮวาไม่เข้าใจ "ตาแก่เว่ย แกดึงข้ากลับทำไม ข้ายังไม่ได้ไปสะสางกับยายนั่นเลยนะ!"