แม้จะมีผ้าคลุมหน้าแดงบังอยู่ แต่พ่อเว่ยกลับราวกับเห็นใบหน้าที่ทำให้เขาหวาดผวาจนแทบสิ้นสติ
หลายปีก่อน เจ้าสาวคนนั้นที่ถูกพวกเขากดข่มขืนในคืนแต่งงาน แล้วสุดท้ายก็ถูกไฟคลอกจนไหม้เกรียม บัดนี้กำลังจ้องเขาด้วยแววตาอาฆาตพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่... เป็นไปไม่ได้ เจ้าตายไปแล้ว ตายไปแล้ว!"
พ่อเว่ยถอยกรูด
เจ้าสาวเลือดพลันเอียงคอแล้วค่อย ๆ เผยอริมฝีปาก รอยแยกอันมหึมาฉีกจากมุมปากขึ้นไปจนถึงติ่งหู!
"อ๊าาา——"
หยางกุ้ยฮวากรีดร้องไม่หยุด ดวงตากลับขึ้นแล้วสลบไปทันที
พ่อเว่ยก็อยากสลบเช่นกัน แต่อุณหภูมิโดยรอบพลันลดต่ำลง ลมเย็นพัดผ่านจนเขาสั่นเทิ้มด้วยความหนาว
"โอ๊ย ๆ ท่านหญิงน้อย ข้าผิดไปแล้ว ที่ข้าผิดต่อท่าน ข้าขอร้องท่านทีเถอะ ขอความเมตตาเถิด..."
พ่อเว่ยตบหน้าตัวเองไม่หยุด พยายามขออภัยต่อวิญญาณสาว
แต่วิญญาณสาวกลับหัวเราะคิกคัก บนใบหน้าซีดเผือดจนจำแทบไม่ได้ เต็มไปด้วยความแค้นต่อเขา
"ท่านหญิงน้อย ความแค้นมีต้นตอ หนี้มีเจ้าของ เมื่อก่อนข้าก็ถูกบังคับ เป็นหลิวสยง ทั้งหมดมันเป็นแผนของหลิวสยง"
"หากข้าไม่ทำตาม เขาต้องฆ่าข้าแน่นอน!"
พ่อเว่ยก้มหัวโขกพื้นดังปัง ๆ น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก ถ้อยคำแก้ตัวฟังดูจริงใจเสียเหลือเกิน
เสียงเย็นเยียบของวิญญาณสาวดังอยู่ข้างหูเขา "พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!"
วินาทีถัดมา ใบหน้าอันน่าสยดสยองของวิญญาณสาวพุ่งเข้ามาใกล้ตรงหน้าเขา พร้อมอ้าปากกว้างเท่าอ่างเลือด
พ่อเว่ยตากลับขึ้น แล้วทรุดตัวลงกับพื้นตรง ๆ
หลังจากสลบไป ร่างของเขายังคงกระตุกเป็นระยะ กลิ่นสาบฉุนกระจายไปในอากาศ
จินซุ่ยปิดจมูกแล้วถอยหนีหลายก้าว