ชายขี้เซาคนนั้นยกมือขึ้นมาอย่างสั่นเทา พยายามเอ่ยปากด้วยความยากลำบาก "ช่...ช่วย..."
คนประเทศฮัวชอบความครึกครื้น ไม่นานนัก ผู้คนก็ยิ่งหลั่งไหลกันมามากขึ้น
"อะไรกัน เขาหลับไปจนเพ้อหรือไง พูดอะไรของเขา?"
ผู้คนกระซิบกระซาบกัน
บางคนก็เดินเข้าไปดูใกล้ๆ
พอเห็นเข้าเท่านั้นแหละ ก็ตกใจจนหน้าซีด
"เขาไม่ได้หลับ แต่ถูกคนทำร้ายต่างหาก!"
"รีบไปตามหมอหลิวมาเร็ว คนนี้ถูกซ้อมจนลุกไม่ไหวแล้ว"
ทุกคนพากันมุงดู
"นี่ใครเนี่ย?"
"ไม่รู้สิ ถูกซ้อมจนหน้าบวมเป็นหมูแล้ว ใครจะไปจำออก"
"เวรกรรมจริงๆ คนดีๆ คนหนึ่ง โดนซ้อมเป็นแบบนี้ได้ยังไง"
พูดกันแบบนั้น แต่ใต้ตาของทุกคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาชาวบ้าน
กว่าหมอหลิวจะเดินทางมาถึงก็เนิ่นนาน
"เร่งอะไรกัน หมาแดงไข้ขึ้นถึง 39 องศาแล้ว ต้องรักษามันก่อนสิ"
"ผู้ใหญ่โตแล้ว ถูกซ้อมสองสามที แผลจะไปสาหัสเท่าเด็กเป็นไข้ได้ยังไง?"
เมื่อหมอหลิวฝ่าฝูงชนเข้ามา เห็นชายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
"ยังมุงอะไรกันอีก รีบไปที่สถานีอนามัยเอาเปลหามมา แล้วช่วยกันหามคนไปก่อน"
หมอหลิวตะโกนลั่น แล้วรีบเข้าไปตรวจอาการทันที
เขาตรวจคร่าวๆ เสร็จ เปลหามแบบง่ายๆ ก็ถูกคนหามมาแล้ว
หมอหลิวเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วพูดตรงๆ ว่า "ส่งโรงพยาบาลเถอะ อาการบาดเจ็บแบบนี้ฉันรักษาไม่ได้"
กระดูกหลายจุดหัก ยังไม่แน่ใจว่าอวัยวะภายในมีปัญหาแทรกซ้อนหรือไม่ ต้องส่งโรงพยาบาลเพื่อตรวจอย่างละเอียดเท่านั้น
"นี่เป็นสามีใครหรือ รีบไปตามคนในครอบครัวเขามา แล้วพาส่งโรงพยาบาลเร็ว"