ฤดูกาลเพาะปลูกที่วุ่นวายเริ่มต้นขึ้น ทุกคนต่างมีภารกิจหนักหน่วง
จินซุ่ยไม่ค่อยลงไปเดินเล่นในทุ่งนาแล้ว กลัวว่าจะถูกคนอิจฉา
นางย้ายออกมาอยู่ข้างนอก แบ่งข้าวของตัวเองออกมาแล้ว เนื่องจากฝีมือทำอาหารไม่ดี ช่วงนี้จึงส่งวัตถุดิบที่หามาได้ทั้งหมดให้ผู้เล่นเนือย
ผู้เล่นเนือยก่อนเข้าดันเจี้ยนจะนำวัตถุดิบไปทำอาหารในร้านอาหารให้เสร็จในครั้งเดียว แล้วแพ็คกลับมาให้จินซุ่ย
จินซุ่ยรับไว้เพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งจ่ายให้ผู้เล่นเนือยเป็นค่าตอบแทน และยังส่งยาเพิ่มกำลังให้ผู้เล่นเนือยอีกหนึ่งชุด
โลกธรรมดาๆ ที่จินซุ่ยอยู่ตอนนี้ ไม่มีของดีกว่านี้ที่จะเอามาขอบคุณสมาชิกกลุ่มที่ช่วยเหลือได้แล้ว
จินซุ่ยกินข้าวบนเขาอร่อยทุกวันก่อนกลับบ้านของหมู่บ้านปัญญาชน พอของที่กักตุนไว้ใกล้จะหมด ก็ถือขวดยาสีเขียวอ่อนหนึ่งขวดไปหาหัวหน้ากองพล
อันที่จริง นางใช้เวลาสามวันก็ผลิตยากำจัดแมลงตามสูตรที่ผู้เล่นเนือยให้มาแล้ว
ตอนนี้นำออกมา ก็เพราะว่า ฤดูเพาะปลูกกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
นางเคาะประตูบ้านหัวหน้ากองพลหลังอาหารเย็น
“ป้าสุยฮวา ลุงซู ท่านอยู่บ้านไหมเจ้าคะ?”
จินซุ่ยตะโกนเรียกจากนอกบ้าน
ไม่นาน ป้าสุยฮวาก็รีบออกมา
“เล็กเฉินมาหรือ กินข้าวหรือยังจ๊ะ? วันนี้ป้าต้มซุปกระดูกไว้ เร็วเข้าเข้ามากินหน่อย”
ป้าสุยฮวาเดินไปพร้อมกับใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดน้ำบนมือ เพิ่งจะล้างจานเสร็จคงจะ
คนอื่นพูดเกรงใจ จินซุ่ยไม่คิดจริงจังหรอก