ฮั่วเซี่ยงวี่ไม่คิดจะไว้หน้าฉินซู่ซู่เพียงเพราะนางเป็นหญิง
"ไปให้พ้น เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาคัดค้าน?"
"ใช่แล้ว!" ลู่จี้อานเสริม
น้ำตาของฉินซู่ซู่ไหลลงมาทันที
นางร้องไห้พลางกล่าวหา: "พี่เซี่ยงวี่ เหตุใดเจ้ามองข้ามข้าเสมอ?"
"เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ข้ายังตามเจ้าลงมาบุกเบิกชนบทที่นี่"
"ข้าทุ่มเทให้เจ้ามากมายเพียงใด เจ้ากลับมองไม่เห็นเลย เจ้าคนนั้นเฉินจินซุ่ยเพียงพูดประโยคเดียว เจ้าก็จะทิ้งพวกข้าไปร่วมงานกับนาง"
"หรือว่าเจ้าหลงใหลนางแล้ว!"
"หรือว่าเจ้าหลงใหลหญิงที่เคยแต่งงาน และเคยตั้งท้องลูกของชายอื่นมาแล้ว!"
ช่วงนี้ อวังต้าจวนถูกฉินซู่ซู่ดึงเข้าพวกไปแล้ว นางทนเห็นฉินซู่ซู่ถูกกลั่นแกล้งไม่ได้ จึงพูดตาม: "ฮั่วจือชิง เจ้าทิ้งแม่นางซู่ซู่ผู้งามบริสุทธิ์ไว้ไม่เอา กลับไปคบหาหญิงม่ายเช่นนั้น เจ้าตาบอดหรือไรกัน!"
สีหน้าฮั่วเซี่ยงวี่เย็นชาลงสนิท "ฉินซู่ซู่ อวังต้าจวน ข้าไม่ต้องการเจ้ามายุ่งเรื่องของข้า"
"อีกอย่าง การดูหมิ่นเพื่อนร่วมงานหญิงเช่นนี้ นี่คือการอบรมสั่งสอนของเจ้าหรือ?"
"ฉินซู่ซู่ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าแต่ก่อนเจ้าเคยทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้บ้าง?"
"คนที่มีจิตใจคดโกงและโหดร้าย ชอบหักหลังเพื่อนเช่นเจ้า ข้ารังเกียจตั้งแต่แรกแล้ว!"
"อวังต้าจวนในฐานะลูกสมุนของเจ้า ก็โง่เขลาและชั่วช้าไม่แพ้กัน"
"มาเป็นปัญญาชนร่วมกับคนเช่นเจ้า ข้ารู้สึกละอายใจจริง ๆ!"
ฮั่วเซี่ยงวี่พูดจบ ก็ดันคนทั้งสองออกไป แล้วเดินข้ามพวกเขาไปยังครัวเล็ก ๆ ของจินซุ่ย