เว่ยเจี้ยนเฉิงก้าวสะดุด พุ่งตัวไปข้างเตียงของจินซุ่ย คร่ำครวญว่า "ข้า...ลูกหายแล้วหรือ?"
โชคดีที่เขาตอบสนองไว รีบเปลี่ยนคำพูด "นี่มันสายเลือดเดียวที่น้องรองทิ้งไว้นะขอรับ!"
"แม่ขอรับ นี่มันเรื่องอะไรกัน! ข้างนอกเขาลือกันว่าแม่เป็นคนทำให้เด็กหลุด"
เว่ยเจี้ยนเฉิงจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร นี่มันลูกคนแรกของเขา!
แม่เว่ย...แม่เว่ยตื่นตระหนกมาก!
นางปฏิเสธหัวชนฝา "ไม่ใช่ข้า ข้าไม่รู้ว่านางมีท้อง"
"เป็นนาง เป็นความผิดของหญิงแพศยาคนนี้ แม้แต่ลูกก็ถูกนางอาถรรพ์คร่าชีวิต นางคือตัวหายนะ..."
แม่เว่ยยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหัวหน้ากองพลที่รีบมาเมื่อได้ข่าวตวัดเสียงขัดจังหวะ
"หุบปาก! หยางกุ้ยฮวา เจ้าพล่ามอะไรของเจ้า!"
ตอนนี้เป็นช่วงทำลายสี่สิ่งเก่า ทุกหนแห่งขวัญหนีดีฝ่อ
คำพูดที่โฆษณาความเชื่อโชคลางแบบศักดินาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ หากแพร่ออกไปอาจถึงตายได้!
พอหัวหน้ากองพลเตือน ทุกคนใจสะท้าน
โดยเฉพาะเว่ยเจี้ยนเฉิง เขาไปไหนมาไหนอยู่ข้างนอกบ่อย รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้รุนแรงเพียงใด
ลับหลังกดขี่เฉินจินซุ่ยก็ยังพอว่า แต่ต่อหน้าคนนอกจะทิ้งช่องให้เขาจับผิดไม่ได้
เว่ยเจี้ยนเฉิงรีบพูดว่า "หัวหน้ากองพล แม่ข้าเศร้าจนเกินเหตุ เลยพูดพล่อยไป"
"ท่านก็รู้ว่าน้องรองข้าจากไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่ลูกเพียงคนเดียวของเขาก็รักษาไว้ไม่ได้ พ่อแม่ข้าต้องเป็นคนแก่ผมขาวที่ส่งคนหนุ่มผมดำ มันช่าง..."
เว่ยเจี้ยนเฉิงพูดถึงตรงนี้ก็ยกมือปิดหน้าร้องไห้
พ่อเว่ยน้ำตาอาบแก้ว เขาหันไปมองแม่เว่ย
สามีภรรยาคู่เก่าต่างรู้ใจกัน
แม่เว่ยตั้งสติได้ไว ตบเข่าฉาดเดียวทรุดลงนั่งร้องโหยหวนบนพื้น
"โอ๊ยเอ๋ย ชะตาข้าช่างทุกข์ระทมเยี่ยงนี้ เลี้ยงมาอย่างยากลำบาก ว่าจากก็จากไป"
"แล้วหลานชายของข้า นี่มันลูกในท้องของน้องรองบ้านเรานะ! ใจข้าเจ็บเหลือเกิน ข้าไม่ขออยู่ต่อแล้ว..."
แม่เว่ยยกมือกุมอก ร้องครวญคราง
คำพูดนางก็มีส่วนจริงใจ
นางเฝ้ารอหลานชายมานานหลายปี
ลูกสะใภ้คนโตแต่งเข้าตระกูลเว่ยมาสามปี ทำได้แค่คลอดตัวกินเงิน
ตอนนี้หลานชายของนางก็ไม่มีแล้ว
แม่เว่ยยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์ ใบหน้าแสดงความเศร้าดูจริงจังขึ้นมาก
หัวหน้ากองพลก็ยากจะพูดอะไรอีก
"เอาล่ะ ใครจะทำอะไรก็ไปทำเถอะ มุงตรงนี้ทำไม? ภรรยาของเจี้ยนกั๋วยังต้องพักผ่อน คนกลุ่มหนึ่งอุดอู้อยู่ที่นี่ส่งเสียงอึกทึก มันเป็นอย่างไร!"
หัวหน้ากองพลไล่คนออกไปทันที
ไม่นานในห้องก็เหลือแค่คนตระกูลเว่ย แล้วก็พี่สะใภ้ใหญ่ของเฉินจินซุ่ย ซ่งเหม่ยหัว
พ่อเว่ย แม่เว่ย และเว่ยเจี้ยนเฉิงใช้สายตาสื่อกัน บางคำพูดไม่อาจพูดต่อหน้าซ่งเหม่ยหัว
ซ่งเหม่ยหัวรู้งานจึงเอ่ยขึ้นว่า "พ่อ แม่ เจี้ยนเฉิง พวกท่านออกไปต้อนรับแขกข้างนอกเถอะ ทางนี้ข้าดูแลน้องสะใภ้เอง"
เว่ยเจี้ยนเฉิงเห็นท่าทางอ่อนโยนเอาใจใส่ของซ่งเหม่ยหัว ก็อดสงสารอีกไม่ได้ "ลำบากเจ้าแล้ว เหม่ยหัว"
ซ่งเหม่ยหัวหลุบตาต่ำ แล้วแอบช้อนมองจากด้านล่าง ส่งสายตาหวานเยิ้มชำเลืองเว่ยเจี้ยนเฉิง
เว่ยเจี้ยนเฉิงมองจนตะลึงไปชั่วขณะ
ซ่งเหม่ยหัวพูดนุ่มนวลว่า "นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ น้องสะใภ้เสียสามีแล้วยังเสียลูกอีก ข้าไม่กล้าเลยว่าพอนางตื่นขึ้นมาจะเศร้าใจเพียงใด"
เว่ยเจี้ยนเฉิงได้สติ มองซ่งเหม่ยหัวด้วยความพึงพอใจยิ่งขึ้น
ซ่งเหม่ยหัวอ่อนโยน ใจดี และงดงาม ดีกว่าเฉินจินซุ่ยที่เป็นเหมือนคนไม้ตั้งเยอะ
พอคนตระกูลเว่ยออกไป ซ่งเหม่ยหัวมองลงมายังเฉินจินซุ่ยที่หน้าซีดเซียว ในดวงตามีความหยิ่งยโสที่ไม่อาจซ่อนได้
แม้สองพี่น้องตระกูลเว่ยจะเป็นแฝดและหน้าตาคล้ายกันมาก
แต่นางจะจำสามีตัวเองไม่ได้อย่างไร
เว่ยเจี้ยนกั๋วเก่งกาจกว่าพี่ชาย ทุกครั้งที่ออกรถกลับมาก็นำของดีกลับมาได้มากกว่า
นางอยากเตะเว่ยเจี้ยนเฉิงทิ้งมานานแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องให้นางลงมือ เว่ยเจี้ยนกั๋วก็จัดการทุกอย่างไว้แล้ว
นางแค่ต้องแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ แสร้งอ่อนแอ ก็ยังใช้ชีวิตดี ๆ ได้เช่นเดิม
ซ่งเหม่ยหัวบอกว่าจะอยู่ดูแลเฉินจินซุ่ย ที่จริงแค่ปัดป่ายห่มผ้าให้นางตามส่ง ๆ เท่านั้น
หลังจากนั้นนางก็ย่องกรายค้นหาตามห้องนี้
...
จินซุ่ยที่แสร้งหมดสติรู้สึกจนใจยิ่งนัก
นางย้อนทบทวนความทรงจำของร่างเดิมอีกครั้ง
ยืนยันได้ว่าเฉินจินซุ่ยนอกจากหน้าตางดงามแล้ว ในตัวไม่มีของมีค่าใด ๆ เลย
ที่แต่งเข้าตระกูลเว่ยก็เพราะนางซื่อเกินไป
อุบัติเหตุตกน้ำครั้งหนึ่ง หลังจากขึ้นฝั่งก็ถูกเว่ยเจี้ยนกั๋วพบเห็น
ในกองพลมีข่าวลือซุบซิบ นางจึงจำต้องแต่งเข้าตระกูลเว่ย
ตอนนี้จินซุ่ยสงสัยอย่างยิ่งว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่!
แล้วก่อนหน้านี้ท่าทีส่งสายตาลับ ๆ ระหว่างเว่ยเจี้ยนกั๋วกับซ่งเหม่ยหัว ก็เดาไม่ยากว่าพวกเขาคงแอบคบหากันมานานแน่
จินซุ่ยเคาะเรียกระบบ
"สิบเอ็ด ร่างเดิมตายไม่หลับตา นางมีปณิธานค้างคาใจใดที่ต้องให้ข้าทำให้ลุล่วงหรือไม่?"
สิบเอ็ดคือชื่อที่จินซุ่ยตั้งให้ 111
ระบบ 111: [ภารกิจของเจ้ามีเพียงสิ้นอายุขัยตามธรรมชาติเท่านั้น นอกนั้นแล้วแต่เจ้าจะทำ]
"มีคำนี้ของเจ้า ข้าก็วางใจแล้ว"
จินซุ่ยเรียกกลุ่มแชทขึ้นมาอีกครั้ง
ครู่หนึ่งไม่เห็น กลุ่มแชทกลับคึกคักยิ่งนัก
มารเฒ่าอูซาน: พี่เทพจันทรา ผลจูเหยียนที่ท่านให้คราวก่อน ช่างวิเศษเกินไปแล้ว ยังมีอีกหรือไม่? ข้าขอแลกด้วยไม้สายฟ้าฟาดหมื่นปี
เทพจันทรา: ไม้พัง ๆ ของเจ้าเก็บไว้เถิด อย่าให้มันมาทำตำหนักจันทราของข้าเปรอะเปื้อนโดยเปล่าประโยชน์เลย
มารเฒ่าอูซาน: เฮะ ๆ ๆ ถึงมันจะไม่งาม แต่มันมีประโยชน์น่ะ
มารเฒ่าอูซาน: ข้าครานี้หลอมโอสถที่มีสรรพคุณหลากหลายขึ้นอีกชุดหนึ่ง ส่งให้พี่เทพจันทราเป็นที่ระลึกก่อน
มารเฒ่าอูซานส่งซองแดงรับเฉพาะ
จินซุ่ยพลันนึกถึงยาขับลูกที่นางกินก่อนหน้านี้
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: โอสถที่พี่เทพจันทราให้ข้าเมื่อคราวก่อน หรือเป็นฝีมือของอูซาน?
เทพจันทรา: ใช่แล้ว นางชอบศึกษาของพิกลพวกนี้
มารเฒ่าอูซาน: พวกเรามีหัวหน้ากลุ่มแล้วหรือ?
ชื่อเล่นของจินซุ่ยมีสัญลักษณ์หัวหน้ากลุ่มอยู่ด้านหน้า พอนางพูด ทุกคนในกลุ่มก็รู้ฐานะของนาง
มารเฒ่าอูซาน: หัวหน้ากลุ่ม เจ้าคือผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์จริงหรือ? อยากรู้จริงว่าสวรรค์โปรดปรานเจ้าอย่างไรกันแน่
จินซุ่ย: ...
จินซุ่ยที่หน้าแดง ๆ ก็เริ่มชินแล้ว
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: ก็ธรรมดา แค่โชคดีกว่าคนอื่นนิดหน่อยกระมัง
เด็กแดง: หัวหน้ากลุ่ม ท่านไปคราหนึ่งก็ไปถึงครึ่งเดือน
จินซุ่ยกวาดตามองเวลาของระบบโดยไม่รู้ตัว
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: แต่ที่นี่ข้าเพิ่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ดูท่ากาลเวลาในที่ของพวกเราจะเดินไม่เท่ากัน
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: สหายธรรมอูซาน ขอแลกโอสถอีกสักหน่อยได้หรือไม่
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: ข้ามียาเพิ่มกำลังอยู่ พวกเจ้าต้องการใช้หรือไม่?
เทพจันทรากับเด็กแดงไม่ได้พูดอะไร
ผู้มีความสามารถหน้าใหม่ที่กำลังทะยานขึ้นแห่งดาวขยะ: หัวหน้ากลุ่ม ข้าใช้หุ่นยนต์พ่อบ้านแลกยาเพิ่มกำลังสักเม็ดได้หรือไม่?
ดาวขยะหน้าใหม่ยังส่งคลิปสาธิตการทำงานของหุ่นยนต์พ่อบ้านมาด้วย
จินซุ่ยเพิ่งเคยเห็นหุ่นยนต์ที่สมจริงและอัจฉริยะเพียงนี้ จึงคาดเดาโลกที่ดาวขยะหน้าใหม่อยู่ได้
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: ได้ ข้าจะแลกกับเจ้า
พวกเขาส่งซองแดงให้กัน
จินซุ่ยยังไม่มีเวลาศึกษา จึงนำหุ่นยนต์เก็บเข้าในมิติประจำตัวก่อน
ผู้โปรดปรานแห่งสวรรค์: ข้าต้องการยาทำหมัน สำหรับใช้กับบุรุษ ยานี้จะให้เขาไร้สมรรถภาพก็ยังดี
มารเฒ่าอูซาน: ฮ่า ๆ ๆ หัวหน้ากลุ่ม เจ้านี่ทั้งยาขับลูก ทั้งยาทำหมัน ผู้ชายที่ไปยั่วโมโหเจ้า ทุกข์ทรมานเสียจริง ๆ
มารเฒ่าอูซาน: ว่าแต่โอสถนี้ข้าก็มีพอดี
มารเฒ่าอูซานส่งซองแดงมา
จินซุ่ยก็ส่งยาเพิ่มกำลังให้นางหนึ่งชุด
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้นางยากจนข้นแค้น มีเพียงยาเพิ่มกำลังที่พอหยิบยื่นได้
คนอื่น ๆ คงไม่เห็นค่า มารเฒ่าอูซานอย่างมากก็แค่อยากรู้ว่ายาเพิ่มกำลังนี้ต่างจากโอสถที่นางหลอมอย่างไร
จินซุ่ยรับซองแดงของมารเฒ่าอูซาน
ขณะนั้นประตูห้องของเฉินจินซุ่ยก็ถูกผลักออกอีกครั้ง
เป็นเว่ยเจี้ยนเฉิง
ซ่งเหม่ยหัวกำลังแสร้งพับเสื้อให้จินซุ่ย
พอเห็นเว่ยเจี้ยนเฉิงมา นางก็เดินเข้าไปหาทันที
"เป็นอะไรไปหรือเจี้ยนเฉิง แม่เรียกข้าหรือ?"
"ข้ามาดูน้องสะใภ้" เว่ยเจี้ยนเฉิงส่ายหน้า จ้องท้องของจินซุ่ย แล้วพูดว่า "น่าเสียดายนัก ร่างกายน้องสะใภ้ไม่เอาไหน ถึงขั้นรักษาลูกคนเดียวของน้องรองเอาไว้ไม่ได้"
ดีนัก
ผู้ชายสารเลวนี่น่าตบนัก จินซุ่ยคันไม้คันมือ!
นางค้นหายาทำหมันออกมา มือที่ซ่อนใต้ผ้าห่มกระสันใคร่ลองยิ่งนัก