จินซุ่ยกำลังบ้วนปากอยู่
ฉินซู่ซู่ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังนางโดยไม่ทันตั้งตัว
“เฉินจือชิง ได้ยินว่าคุณจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว จริงหรือเปล่า?”
จินซุ่ยเหลือบตามองนาง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคนคนนี้จะต้องมามีเล่ห์เหลี่ยมอีกแน่
นางไม่สนใจฉินซู่ซู่ แปรงฟันเสร็จก็ล้างหน้าและล้างเท้าทันที
สภาพชนบทลำบาก จะอาบน้ำสักครั้งก็ยากเย็นนัก
พรุ่งนี้เด็กส่งเสริมการเกษตรทุกคนต้องไปทำงาน นางต้องต้มน้ำอาบให้ได้
รู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีกลิ่นตัวแล้ว!
แต่ฉินซู่ซู่ยังจะเข้ามาใกล้อีก “เฉินจือชิง พี่ชายของคุณดีกับคุณจริง ๆ นะ ส่งจดหมายและเงินกับบัตรมาให้คุณโดยเฉพาะ”
“หายตัวไปและบาดเจ็บ ยังถูกพากลับมาได้ โชคดีจริง ๆ นะ”
ไม่รู้ว่าจะพูดถึงใครที่โชคดี
แต่คำพูดของฉินซู่ซู่เต็มไปด้วยความเปรี้ยวปาก
จินซุ่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่ชายของคุณไม่ดีกับคุณ คุณอิจฉาฉันเหรอ?”
“อิจฉาก็ไม่มีประโยชน์ ใครจะไปรู้ว่าคุณโชคไม่ดี”
ฉินซู่ซู่ไม่พูดอะไร ดวงตารูปอัลมอนด์ที่เดิมทีดูงาม ตอนนี้เมื่อมองมายังจินซุ่ยกลับเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความอาฆาตแค้น!
สังคมปัจจุบันนิยมลูกชายมากกว่าลูกสาว
พี่ชายของนางเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัว ถ้านางไม่ลงชนบทก็จะถูกพ่อแม่ขายเพื่อหาเงินเป็นสินสอดให้พี่ชาย
นางสืบรู้เวลาที่ฮั่วเซี่ยงวี่จะลงชนบทก่อนหน้านี้แล้ว จึงตั้งใจเลือกที่จะลงชนบทพร้อมกับเขา ทั้งจะได้หนีจากครอบครัว และมีโอกาสเข้าใกล้ฮั่วเซี่ยงวี่
ตามความคิดของนาง ในชนบทที่กันดารแบบนี้ หาสาวสวยเท่านางได้ยากแน่
นางคอยเอาใจใส่ อ่อนโยน และคิดแทนฮั่วเซี่ยงวี่ตลอด
ฮั่วเซี่ยงวี่น่าจะรู้สึกดีกับนางได้ง่าย ๆ